Bregðumst ekki trausti Geirs!

Gísli Marteinn Baldursson, borgarfulltrúi og ein helsta vonarstjarna Sjálfstæðisflokksins telur ekki að forsætisráðherra eða seðlabankastjóri eigi að sæta ábyrgð fyrir hrun íslensks efnahagslífs. Hvað þá að íslenskir auðkýfingar eigi að borga brúsann fyrir áhættusækni sína sem nú er að stefna íslensku þjóðinni í þrot. Nei, Gísli Marteinn vill að öll dýrin í skóginum séu vinir.

Gísli Marteinn telur að nú ríði á að íslenska þjóðin bregðist ekki traustinu. Orðrétt:

"Framundan eru erfiðir tímar og ég vona svo sannarlega að forsætisráðherra haldi áfram að tala beint við okkur um ástandið og að við bregðumst ekki traustinu og gerum það sem í okkar valdi stendur til að þreyja þorrann og góuna. Svo komum við eldri og þroskaðri undan vetri, hvenær sem honum lýkur."

Jamm. Íslenska þjóðin á ekki að bregðast trausti Davíðs og Geirs. Gísli Marteinn getur að vísu ekki annað en elst og þroskast en ef við "bregðumst ekki traustinu" gæti farið illa fyrir okkur Íslendingum. Sporin hræða.

Þegar austur-þýska alþýðan reis upp gegn einræði kommúnisma á þjóðhátíðardegi Íslands 17. júní 1953, fordæmdi stjórnarflokkurinn þjóðina og sagði að hún ætti ekki svona góða stjórn skilið.

Aldrei hefði ég búist við að Gísli Marteinn tæki upp merki Walters Ulbrichts en enginn veit sína ævi fyrr en öll er.

Geir biður okkur að passa börnin

Ræða Geirs svaraði engum spurningum. Hann er búinn að fara í marga í hringi og fátt bendir til þess að hann valdi hlutverki sínu. Hvatningar hans um að við tölum við börnin okkar eru góðra gjalda verðar en þær leysa engan vanda og leysa hann ekki undan ábyrgð.

Geir lýsti því hvernig bankakerfið var orðið mörgum sinnum (8-10 sinnum) stærra en þjóðarbúið. Var hann að uppgötva þetta núna? Þetta hefur einmitt verið kjarninn í málflutningi evru-sinna að vöxtur bankakerfisins kallaði á bakhjarl í evrópska myntbandalaginu.

Aðalatriðið í málflutningi okkar, því ég er Evrópusinni í húð og hár, er að Íslendingum beri að vera í sem nánustu tengslum við bræðraríki okkar, ekki aðeins á Norðurlöndum heldur í Evrópu allri.

Þegar leitað var til vinaríkja, virðist ekki einasta þeirra hafa orðið við beiðninni. Það eiga allir í erfiðleikum og hvers vegna á að bæta á vandann með því að koma Íslendingum til bjargar sem þar að auki eru annálaðir glæframenn í fjármálum?

Í þess stað hafa ráðamenn haft uppi gífuryrði um Evrópusambandið, hatast við Dani og sakað þá um nýlendustefnu þegar þeir hafa bent á veilurnar í fjármálalífi okkar. En það voru ekki Danir sem lágu í því heldur við Íslendingar, sem nú stöndum uppi skítblankir og einanagraðir.

Ekki vegna þess að vondir menn úti í heimi vildu okkur illt. Geir og forverar hans hafa hafnað ítrekað tilboðum Evrópusambandsins um aðild "og klæðskerasmíðaðar lausnir" eins og Olli Rehn orðaði það við mig í Evrópumyndinni sem ekki mátti sýna á RÚV.

Þetta er það hlutskipti sem Sjálfstæðisflokkurinn valdi okkur Íslendingum. Þetta eru þau örlög sem útrásarmennirnir (og viðhlæjandi þeirra á Bessastöðum) hafi skapað okkur

Heldur Geir að hann komist upp með að segja almenningi að éta kökur og passa börnin sín?

Það verður einhver að taka ábyrgð. Og það verður að taka ákvörðun sem verður ekki erfiði fyrir neinn nema Geir, Björn og Hannes. Og formanninn. Og þá á ég ekki við Geir smart sem segir að hvítt sé svart.

PS Fyrr í dag vék ég að Sigurði G. Guðjónssyni í pistli. Nú berast þær fréttir að Sigurður hafi hnigið niður á fundi og fengið vægt hjartaáfall. Sigurður er íþróttamaður góður og hefur klifið Kilimanjaro og ég veit að hann mun ná sér skjótt. Sendi honum mínar bestu kveðjur. Og hann ætti að geta huggað sig við það að enginn verður óbarinn biskup!

Þetta komst Glitnir upp með

Það er lærdómsríkt að horfa á viðtal NRK, norska ríkissjónvarpsins við Má Másson talsmann Glitnis. Hann harðneitaði að svara fullkomlega eðlilegum spurningum um bónusgreiðslur til ráðamanna bankans og beit svo höfuðið af skömmunni með því að heimta að atriðið yrði klippt út úr fréttinni.

Spurningin sem hlýtur að vakna hjá almennum áhorfenda er sú hvort þetta sé framkoma sem hann hafi vanist að komast upp með gagnvart íslenskum sjónvarps- og blaðamönnum. Ekki síst kannski vegna þess að aðaleigandi bankans á jú 365 og þar með Fréttablaðið, Stöð 2 og Bylgjuna líka.

Sá sem þetta ritar getur að minnsta kosti staðfest að eitt sinn er hann tók viðtal við yfirmann Greiningardeildar Íslandsbanka eins og hann hét þá, kom sá ágæti maður út af skrifstofu þáverandi bankastjóra og hann og upplýsingafulltrúi fyrirtækisins lögðu honum lokalínurnar fyrir viðtalið í áheyrn fréttmanns.

Ég sé enn eftir því að hafa ekki gert sérstaka frétt um það hvernig stjórnendur bankans tróðu fótum svokallaða Kínamúra sem eiga að vera á milli greiningardeildar og bankastjórnar að ekki sé talað um áróðursmeistara.

Skýrt skal tekið fram að enginn þessara starfa lengur hjá Glitni en tvö þau síðastnefndu fengu gullin handtök og kauprétt á hlutabréfum fyrir hundruð milljóna króna. Greiningadeild Glitnis hefur hins vegar lengi stundað einhverja undarlegustu og skammsýnustu greiningu á íslensku efnahagslífi sem um getur. Mjög í takt við annað starf bankans og skylda engan undra. Eftir höfðinu dansa limirnir.

Hvítt er svart í sirkus Geira smart

"Við í sirkus Geira smart
trúum því að hvítt sé svart..."
-- Spilverk þjóðanna


Fyrir viku þjóðnýttu Davið og Geir Glitni. Þeir gátu ekki staðist mátið að sparka af öllum kröftum lí iggjandi menn (Jón Ásgeir og félaga) sem gátu þó vissulega sjálfum sér um kennt hvernig komið var. Það var ekki fýsilegur kostur að lána ríkasta fólki Íslands 300 þúsunda á hvert mannsbarn en í stað þessa að knýja Baug og aðra hluthafa til að setja inn stórfé á móti var valin sú leið sem verst kæmi út fyrir eigendurnar. Sá galli var á gjöf Njarðar að með þessari aðgerð féll fjármálakerfið eins og spilaborg.

Breskur hagfræðiprófessor hefur sýnt mjög rækilega fram á hvernig þessi aðgerð gróf undan tiltrú á íslensku efnahagslífi erlendis; stórskaðaði aðra íslenska banka að ekki sé minnst á íslensku krónuna.

Davíð Oddson, seðlabankastjóri taldi ástandið svo alvarlegt að hann taldi líkur á að þjóðnýta þyrfti hina bankana lika og síðan mynda þjóðstjórn allra flokka. Davíð lætur eins og leki af ríkisstjórnarfundi sé málið. Lekinn skiptir engu: málið sýnir að Davíð skortir trúverðugleika til að gegna sínu starfi. Allir gruna hann um græsku.

Alla vikuna hafa ráðamenn fundað enda ástandið alvarlegt: algjör gjaldeyris- og fjármagnsskortur. Gengi krónunnar í frjálsu falli og annað hvert heimili á barmi gjaldþrots.

Eftir fundi alla helgina tilkynnir Geir H. Haarde að ”ekki sé þörf” á neinum aðgerðum.

Yfirlýsingar Geirs eru út og suður og engin glóra í aðgerðum ríkisstjórnarinnar. Fundahöldin út af fyrir sig eru yfirlýsing um að stórkostleg hætta stafi að íslensku efnahagslífi og sama máli gegnir um yfirlýsingar Seðlabankastjóra. Ef niðurstaðan er sú að ekkert verði gert; spyr maður sig, til hvers var þessi sýning? Margoft var boðað að niðurstaða væri á næsta leyti. Þegar hún kemur ekki hljóta það að vera vonbrigði jafnt fyrir markaðinn sem almenning.

Geir H. Haarde virðist ekki hafa dug í sér til þess að grípa til nauðsynlegra efnahagsaðgerða og annara aðgerða sem nauðsynlegar eru til að endurvekja tiltrú á íslensku efnahagslífi: að reka Seðlabankastjórann sem enginn treystir og lýsa yfir að Ísland muni sækja um aðild að Evrópusambandinu.

Vandi Íslendinga er meðal annars sá að við höfum gráan skrifstofumann þar sem við þurfum vígreifan foringja, en við höfum slagsmálahunda þar sem við þurfum mannasætta. Með vígamennina Ólaf Ragnar Grímsson og Davíð Oddsson á þeim stöðum þar sem sitja ætti vammlausir sómamenn á friðarstóli, þakkar maður bara Guði fyrir að Sigurður G. Guðjónsson skuli ekki vera biskup. Að biskupnum frátöldum höfum við menn sem gætu komið af stað rifrildi í tómu herbergi þar sem vera ættu menn sem bæru klæði á vopnin og væru öðrum fyrirmynd: þrautgóðir á raunastundu.

Geir H. Haarde hefur allaveg sýnt svo ekki verður um villst að ekkert er að marka yfirlýsingar hans; hann segir ósatt um efni funda og hefur tapað trúverðugleika sínum. Hann getur ekki slitið sig frá því að vera varaformaður Davíðs Oddssonar. Slíti hann sig ekki frá forvera sínum á hann ekkert erindi í forystu í íslenskum stjórnmálum á háskalegum tíma.

Íslendingar trúa því ekki lengur að hvítt sé svart í Sirkus Geira smart.

Ein leið út úr vandanum: ESB, núna!

Ég vildi mjög gjarnan geta orðað þetta öðruvísi en þetta er eingöngu að síður niðurstaða sem ég held að enginn skynsamur maður geti í raun mótmælt. Geir H. Haarde er nauðugur einn kostur: honum ber að lýsa því yfir að Ísland hafi ákveðið að ganga í Evrópusambandið og taka upp evruna.

Þetta mun að vísu einungis hafa takmörkuð áhrif á núverandi vanda en engu að síður skapa sóknarmöguleika og bæta stöðu okkar gagnvart evrópska seðlabankanum. Umfram allt myndi upptaka evrunnar tryggja stöðugleika hér þegar fram í sækir og koma í veg fyrir að drykkjutúr auðkýfinga og forystumanna þjóðarinnar endi í slíkum allsherjartimburmönnum sem nú herja á þjóðina.

Umræður um evruna hefur skyggt svo mjög á aðra þætti Evrópumála, að fáir hafa tekið eftir því að Sjálfstæðismenn hafa hægt og bítandi verið að fikra sig nær fylgi við aðild.

Í Evrópuskýrslu nefndar undir forystu Björns Bjarnasonar, voru nefnilega slegnar út af borðinu í einu lagi nokkrar veigamiklar röksemdir gegn aðild að Evrópusambandinu, þar á meðal:


Reikningar Tryggva Þórs Herbertssonar um tugmilljarða króna aðildarmiða að ESB eru léttvægir fundnir og komist að niðurstöðu sem þýðir að árgjaldið yrði 0.2 til 0.8% af útgjöldum ríkissjóðs eða 1 til þrír og hálfur milljarður króna, þegar dreginn hefur verið frá kostnaður við EES samninginn sem félli að sjálfsögðu niður.

Viðurkennt er að hlutfallslegur stöðugleiki tryggi að erlend ríki hafi ekki veiðireynslu af Íslandsmiðum.

Viðurkennt er að sumar greinar landbúnaðar gætu hagnast af aðild, þótt vissulega muni td. kjúklinga og svínarækt hreinlega leggjast af. Núverandi ráðuneytisstjóri landbúnaðarráðuneytis hefur viðurkennt að miðað við að samkomulag náist í Doha-samningalotunni kunni að vera meira skjól fyrir íslenskan landbúnað innan en utan ESB.

Við þetta má bæta:

Ísland fær aukinn áhrif á lagasetningu sem við verðum að taka upp óbreytta í gegnum EES. Olli Rehn, stækkunarstjóri ESB segir að við höfum þegar tekið upp 75% af lagasetningu ESB.

· Með EES samningnum höfum tekið upp svo stóran hluta laga og regluverks ESB að allt tal um að við flækjumst í reglugerðafargani, eru út í hött: Við erum það nú þegar, að landbúnaðinum þó slepptum.

Sóknarfæri eru í byggðamálum, þám. samgöngumálum á landsbyggðinni við aðild að ESB.
Kostnaður hverrar fjögurra manna fjölskyldu við að halda úti evrunni var 1.7 milljónir árið 2007 miðað við þáverandi gengi eða alls 130 milljarðar.

Rannsóknir benda il að matvæli gætu lækkað um 25% í verði og föt og skór um 35% við inngöngu í ESB og upptöku evru. Útgjöld venjulegrar fjölskyldu myndi lækka um 215 þúsund á ári eða 18 þúsund á mánuði. Þetta er 5% aukning ráðstöfunartekna.

Vextir myndu sjálfkrafa lækka til samræmis við það sem gilti á evrusvæðinu, vaxtamunurinn er nú yfir tíu prósent.


Til að taka upp evruna þurfum við vissulega að laga til í efnahagslífi okkar, en það þurfum við hvort sem er að gera. Það verður sársaukafullt en það er nauðsynlegt og betra að taka út þjáningarnar strax en að fá sér efnahagslegan afréttara.


Erfiðasta atriðið fyrir Ísland að kyngja verður væntanlega að endanleg ákvörðun um heildarkvóta á Íslandsmiðum verður tekin formlega í ráðherraráði Evrópusambandsins. Flestir sérfræðingar eru þó sammála um að mjög fátt breytist í íslenskum sjávarútvegi við inngöngu í ESB ,annað en skuldir útgerðarinnar og landsmanna verða í heimamynt!


Olli Rehn, stækkunarstjóri Evrópusambandsins sagði í viðtali sem ég tók fyrir Iðnþing í lok febrúar á þessu ári að hægt væri að hefja viðræður hálfu ári eftir að sótt hefði verið um aðild og viðræðurnar tækju 9-12 mánuði en því næst tæki við staðfestingarferlið. “Þannig að það ættu að líða um tvö ár frá því umsókn væri lögð fram þar til Ísland yrðir formlega aðildarríki ESB. Þannig að það er enn hugsanlegt að Ísland verði tuttugasta og áttunda aðildarríki Evrópusambandsins, ef til vill um leið og Króatía. Ég vona að þið takið þessu sem hvatningu!”

Ég ætla að gera þessi orð Olli Rehn að mínum. Eftir hverju erum við eiginlega að bíða?

Mesta eignatilfærsla frá siðaskiptum

Davíð gaf og nú vill Davíð taka.

Hugmynd Davíðs Oddssonar um þjóðnýtingu alls íslenska bankakerfisins felur í sér mestu eignatilfærslu Íslandssögunnar að minnsta kosti frá siðaskiptum.

Athyglisvert er að ráðherrar Samfylkingarinnar virtust telja fullkomlega eðlilegt að ókjörinn fulltrúi kæmi á ríkisstjórnarfund, læsi þeim pistilinn um hvaða flokkar skyldu skipa ríkisstjórn og leggja síðan til mestu þjóðnýtingu Íslandssögunnar. Þeir sögðu ekki orð. Þeim fannst ekkert athugavert við að Seðlabankastjóri talaði á þann hátt sem vart verður kallað annað en grímulaust valdarán – ef það er þá hægt að tala um rán þegar honum eru beinlínis afhent völdin.

Seta Samfylkingarinnar í ríkisstjórn hefur ekkert með stjórnmálaskoðanir hennar að gera heldur eingöngu vilja ráðherranna til að sitja í ríkisstjórn. Hvernig ætla þeir líka að borga evru-lánin sín á venjulegum íslenskum launum?

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir hefur að mestu hætt afskiptum af stjórnmálum frá því hún varð UNIFEM ráðherra. Hugurinn leitar óneitanlega til hennar í veikindum hennar sem koma upp á versta tíma. Vinur er sá sem til vamms segir og ég segi hreint út að við söknum okkar sköruglega borgarstjóra. Ég held að kjósendum hennar (fyrir utan miðaldra háskólakonur í 101 og 107) sé ekki skemmt.

Þögn Össurs Skarphéðinssonar er svo æpandi. Hann hefur ekki bloggað eða sagt orð síðan gamli vinur hans einkavæddi Glitni. Þegar Össur þegir er það eins og þúsundir málleysingja standi upp og hrópi á torgum.

Samfylkingin á þegar í stað að krefjast þess að Seðlabankastjóra verði vikið úr starfi. (Myndi Þorgerður Katrín styðja það?)

Geir mun hafna því og ég hef ekki trú á að samstarf takist við vinstri vænginn enda sé ég ekki að atvinnurekendur í flokknum myndu kyngja því.

Niðurstaðan verður því þingrof og kosningar þar sem Samfylkingin setur aðild að Evrópusambandinu á oddinn. Sjálfstæðisflokkurinn mun ganga lamaður til kosninga eða jafnvel klofinn enda ábyrgur fyrir efnahagsástandinu og hruni krónunnar og algjörlega hugmyndalega gjaldþrota eftir síðustu þjóðnýtingar hugmyndir.

Samfylkingin gæti meira að segja gengið til kosninga sem helsti talsmaður markaðshyggju í íslenskum stjórmálum enda hefur Sjálfstæðisflokkurinn gengið gamaldags sósíalisma á hönd. Hún gæti svo kannski lagt til að Hannes Hólmsteinn yrði einkavæddur. Það yrði álíka róttæk einkavæðingar hugmynd og þjóðnýtingar hugmyndir Davíðs Oddssonar.

Besti vinur aðal og vopnið sem hverfur

Ég verð að viðurkenna að mér brá í brún þegar Sindri Sindrason hætti að vera aðstoðarmaður Jóns Ásgeirs Jóhannessonar og gerðist viðskiptafréttamaður Stöðvar 2. En kannski var það ekkert ólíkt því þegar blaðafulltrúi Halldórs Ásgrímssonar settist í fréttastjórastól sömu stöðvar. En ég hugsaði með mér veldur hver á heldur.

Stöð 2 virðist hins vegar hafa fallið rækilega á prófinu undanfarna daga fyrst með Drottningarviðtali allra Drottningarviðtala sem Sindri tók við Jón Ásgeir og síðan með viðtali þar sem ráðist var á Agnesi Bragadóttur.

Ekki það að slík viðtöl séu neitt nýnæmi. Ég minnist þess að þegar Gísli Marteinn ræddi við Davíð Oddsson og Kjartan Gunnarsson hélt ég í bæði skipti að viðtalið myndi enda með kossaflensi.

En þetta voru hins vegar dægurmálatengd viðtöl, en ekki fréttaviðtöl og þótt brotavilji Gísla Marteins hafi verið einlægur, er hlutur Sindra sínu verri.

Það ætti hver maður að sjá í hendi sér að besti vinur aðal á ekki að taka aðal-viðtalið. Hann hefur hvorki hlutlægni né trúverðugleika til þess.

Ágætur fyrrverandi yfirmaður minn á ljósvakamiðli sagði mér eitt sinn að það ætti enginn að velkjast í vafa um hverjar hvatir auðmanna sem eignuðust fjölmiðla væru. Þeir sæu í hillingum þvílíkt vopn fjölmiðlarnir væru. Hins vegar áttuðu þeir flestir á því fyrr en síðar að það vopn hyrfi í höndunum á þeim um leið og þeir reyndu að beita því.

Ég held að það sé nokkuð til í þessu.