Þetta komst Glitnir upp með

Það er lærdómsríkt að horfa á viðtal NRK, norska ríkissjónvarpsins við Má Másson talsmann Glitnis. Hann harðneitaði að svara fullkomlega eðlilegum spurningum um bónusgreiðslur til ráðamanna bankans og beit svo höfuðið af skömmunni með því að heimta að atriðið yrði klippt út úr fréttinni.

Spurningin sem hlýtur að vakna hjá almennum áhorfenda er sú hvort þetta sé framkoma sem hann hafi vanist að komast upp með gagnvart íslenskum sjónvarps- og blaðamönnum. Ekki síst kannski vegna þess að aðaleigandi bankans á jú 365 og þar með Fréttablaðið, Stöð 2 og Bylgjuna líka.

Sá sem þetta ritar getur að minnsta kosti staðfest að eitt sinn er hann tók viðtal við yfirmann Greiningardeildar Íslandsbanka eins og hann hét þá, kom sá ágæti maður út af skrifstofu þáverandi bankastjóra og hann og upplýsingafulltrúi fyrirtækisins lögðu honum lokalínurnar fyrir viðtalið í áheyrn fréttmanns.

Ég sé enn eftir því að hafa ekki gert sérstaka frétt um það hvernig stjórnendur bankans tróðu fótum svokallaða Kínamúra sem eiga að vera á milli greiningardeildar og bankastjórnar að ekki sé talað um áróðursmeistara.

Skýrt skal tekið fram að enginn þessara starfa lengur hjá Glitni en tvö þau síðastnefndu fengu gullin handtök og kauprétt á hlutabréfum fyrir hundruð milljóna króna. Greiningadeild Glitnis hefur hins vegar lengi stundað einhverja undarlegustu og skammsýnustu greiningu á íslensku efnahagslífi sem um getur. Mjög í takt við annað starf bankans og skylda engan undra. Eftir höfðinu dansa limirnir.

Hvítt er svart í sirkus Geira smart

"Við í sirkus Geira smart
trúum því að hvítt sé svart..."
-- Spilverk þjóðanna


Fyrir viku þjóðnýttu Davið og Geir Glitni. Þeir gátu ekki staðist mátið að sparka af öllum kröftum lí iggjandi menn (Jón Ásgeir og félaga) sem gátu þó vissulega sjálfum sér um kennt hvernig komið var. Það var ekki fýsilegur kostur að lána ríkasta fólki Íslands 300 þúsunda á hvert mannsbarn en í stað þessa að knýja Baug og aðra hluthafa til að setja inn stórfé á móti var valin sú leið sem verst kæmi út fyrir eigendurnar. Sá galli var á gjöf Njarðar að með þessari aðgerð féll fjármálakerfið eins og spilaborg.

Breskur hagfræðiprófessor hefur sýnt mjög rækilega fram á hvernig þessi aðgerð gróf undan tiltrú á íslensku efnahagslífi erlendis; stórskaðaði aðra íslenska banka að ekki sé minnst á íslensku krónuna.

Davíð Oddson, seðlabankastjóri taldi ástandið svo alvarlegt að hann taldi líkur á að þjóðnýta þyrfti hina bankana lika og síðan mynda þjóðstjórn allra flokka. Davíð lætur eins og leki af ríkisstjórnarfundi sé málið. Lekinn skiptir engu: málið sýnir að Davíð skortir trúverðugleika til að gegna sínu starfi. Allir gruna hann um græsku.

Alla vikuna hafa ráðamenn fundað enda ástandið alvarlegt: algjör gjaldeyris- og fjármagnsskortur. Gengi krónunnar í frjálsu falli og annað hvert heimili á barmi gjaldþrots.

Eftir fundi alla helgina tilkynnir Geir H. Haarde að ”ekki sé þörf” á neinum aðgerðum.

Yfirlýsingar Geirs eru út og suður og engin glóra í aðgerðum ríkisstjórnarinnar. Fundahöldin út af fyrir sig eru yfirlýsing um að stórkostleg hætta stafi að íslensku efnahagslífi og sama máli gegnir um yfirlýsingar Seðlabankastjóra. Ef niðurstaðan er sú að ekkert verði gert; spyr maður sig, til hvers var þessi sýning? Margoft var boðað að niðurstaða væri á næsta leyti. Þegar hún kemur ekki hljóta það að vera vonbrigði jafnt fyrir markaðinn sem almenning.

Geir H. Haarde virðist ekki hafa dug í sér til þess að grípa til nauðsynlegra efnahagsaðgerða og annara aðgerða sem nauðsynlegar eru til að endurvekja tiltrú á íslensku efnahagslífi: að reka Seðlabankastjórann sem enginn treystir og lýsa yfir að Ísland muni sækja um aðild að Evrópusambandinu.

Vandi Íslendinga er meðal annars sá að við höfum gráan skrifstofumann þar sem við þurfum vígreifan foringja, en við höfum slagsmálahunda þar sem við þurfum mannasætta. Með vígamennina Ólaf Ragnar Grímsson og Davíð Oddsson á þeim stöðum þar sem sitja ætti vammlausir sómamenn á friðarstóli, þakkar maður bara Guði fyrir að Sigurður G. Guðjónsson skuli ekki vera biskup. Að biskupnum frátöldum höfum við menn sem gætu komið af stað rifrildi í tómu herbergi þar sem vera ættu menn sem bæru klæði á vopnin og væru öðrum fyrirmynd: þrautgóðir á raunastundu.

Geir H. Haarde hefur allaveg sýnt svo ekki verður um villst að ekkert er að marka yfirlýsingar hans; hann segir ósatt um efni funda og hefur tapað trúverðugleika sínum. Hann getur ekki slitið sig frá því að vera varaformaður Davíðs Oddssonar. Slíti hann sig ekki frá forvera sínum á hann ekkert erindi í forystu í íslenskum stjórnmálum á háskalegum tíma.

Íslendingar trúa því ekki lengur að hvítt sé svart í Sirkus Geira smart.

Ein leið út úr vandanum: ESB, núna!

Ég vildi mjög gjarnan geta orðað þetta öðruvísi en þetta er eingöngu að síður niðurstaða sem ég held að enginn skynsamur maður geti í raun mótmælt. Geir H. Haarde er nauðugur einn kostur: honum ber að lýsa því yfir að Ísland hafi ákveðið að ganga í Evrópusambandið og taka upp evruna.

Þetta mun að vísu einungis hafa takmörkuð áhrif á núverandi vanda en engu að síður skapa sóknarmöguleika og bæta stöðu okkar gagnvart evrópska seðlabankanum. Umfram allt myndi upptaka evrunnar tryggja stöðugleika hér þegar fram í sækir og koma í veg fyrir að drykkjutúr auðkýfinga og forystumanna þjóðarinnar endi í slíkum allsherjartimburmönnum sem nú herja á þjóðina.

Umræður um evruna hefur skyggt svo mjög á aðra þætti Evrópumála, að fáir hafa tekið eftir því að Sjálfstæðismenn hafa hægt og bítandi verið að fikra sig nær fylgi við aðild.

Í Evrópuskýrslu nefndar undir forystu Björns Bjarnasonar, voru nefnilega slegnar út af borðinu í einu lagi nokkrar veigamiklar röksemdir gegn aðild að Evrópusambandinu, þar á meðal:


Reikningar Tryggva Þórs Herbertssonar um tugmilljarða króna aðildarmiða að ESB eru léttvægir fundnir og komist að niðurstöðu sem þýðir að árgjaldið yrði 0.2 til 0.8% af útgjöldum ríkissjóðs eða 1 til þrír og hálfur milljarður króna, þegar dreginn hefur verið frá kostnaður við EES samninginn sem félli að sjálfsögðu niður.

Viðurkennt er að hlutfallslegur stöðugleiki tryggi að erlend ríki hafi ekki veiðireynslu af Íslandsmiðum.

Viðurkennt er að sumar greinar landbúnaðar gætu hagnast af aðild, þótt vissulega muni td. kjúklinga og svínarækt hreinlega leggjast af. Núverandi ráðuneytisstjóri landbúnaðarráðuneytis hefur viðurkennt að miðað við að samkomulag náist í Doha-samningalotunni kunni að vera meira skjól fyrir íslenskan landbúnað innan en utan ESB.

Við þetta má bæta:

Ísland fær aukinn áhrif á lagasetningu sem við verðum að taka upp óbreytta í gegnum EES. Olli Rehn, stækkunarstjóri ESB segir að við höfum þegar tekið upp 75% af lagasetningu ESB.

· Með EES samningnum höfum tekið upp svo stóran hluta laga og regluverks ESB að allt tal um að við flækjumst í reglugerðafargani, eru út í hött: Við erum það nú þegar, að landbúnaðinum þó slepptum.

Sóknarfæri eru í byggðamálum, þám. samgöngumálum á landsbyggðinni við aðild að ESB.
Kostnaður hverrar fjögurra manna fjölskyldu við að halda úti evrunni var 1.7 milljónir árið 2007 miðað við þáverandi gengi eða alls 130 milljarðar.

Rannsóknir benda il að matvæli gætu lækkað um 25% í verði og föt og skór um 35% við inngöngu í ESB og upptöku evru. Útgjöld venjulegrar fjölskyldu myndi lækka um 215 þúsund á ári eða 18 þúsund á mánuði. Þetta er 5% aukning ráðstöfunartekna.

Vextir myndu sjálfkrafa lækka til samræmis við það sem gilti á evrusvæðinu, vaxtamunurinn er nú yfir tíu prósent.


Til að taka upp evruna þurfum við vissulega að laga til í efnahagslífi okkar, en það þurfum við hvort sem er að gera. Það verður sársaukafullt en það er nauðsynlegt og betra að taka út þjáningarnar strax en að fá sér efnahagslegan afréttara.


Erfiðasta atriðið fyrir Ísland að kyngja verður væntanlega að endanleg ákvörðun um heildarkvóta á Íslandsmiðum verður tekin formlega í ráðherraráði Evrópusambandsins. Flestir sérfræðingar eru þó sammála um að mjög fátt breytist í íslenskum sjávarútvegi við inngöngu í ESB ,annað en skuldir útgerðarinnar og landsmanna verða í heimamynt!


Olli Rehn, stækkunarstjóri Evrópusambandsins sagði í viðtali sem ég tók fyrir Iðnþing í lok febrúar á þessu ári að hægt væri að hefja viðræður hálfu ári eftir að sótt hefði verið um aðild og viðræðurnar tækju 9-12 mánuði en því næst tæki við staðfestingarferlið. “Þannig að það ættu að líða um tvö ár frá því umsókn væri lögð fram þar til Ísland yrðir formlega aðildarríki ESB. Þannig að það er enn hugsanlegt að Ísland verði tuttugasta og áttunda aðildarríki Evrópusambandsins, ef til vill um leið og Króatía. Ég vona að þið takið þessu sem hvatningu!”

Ég ætla að gera þessi orð Olli Rehn að mínum. Eftir hverju erum við eiginlega að bíða?

Mesta eignatilfærsla frá siðaskiptum

Davíð gaf og nú vill Davíð taka.

Hugmynd Davíðs Oddssonar um þjóðnýtingu alls íslenska bankakerfisins felur í sér mestu eignatilfærslu Íslandssögunnar að minnsta kosti frá siðaskiptum.

Athyglisvert er að ráðherrar Samfylkingarinnar virtust telja fullkomlega eðlilegt að ókjörinn fulltrúi kæmi á ríkisstjórnarfund, læsi þeim pistilinn um hvaða flokkar skyldu skipa ríkisstjórn og leggja síðan til mestu þjóðnýtingu Íslandssögunnar. Þeir sögðu ekki orð. Þeim fannst ekkert athugavert við að Seðlabankastjóri talaði á þann hátt sem vart verður kallað annað en grímulaust valdarán – ef það er þá hægt að tala um rán þegar honum eru beinlínis afhent völdin.

Seta Samfylkingarinnar í ríkisstjórn hefur ekkert með stjórnmálaskoðanir hennar að gera heldur eingöngu vilja ráðherranna til að sitja í ríkisstjórn. Hvernig ætla þeir líka að borga evru-lánin sín á venjulegum íslenskum launum?

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir hefur að mestu hætt afskiptum af stjórnmálum frá því hún varð UNIFEM ráðherra. Hugurinn leitar óneitanlega til hennar í veikindum hennar sem koma upp á versta tíma. Vinur er sá sem til vamms segir og ég segi hreint út að við söknum okkar sköruglega borgarstjóra. Ég held að kjósendum hennar (fyrir utan miðaldra háskólakonur í 101 og 107) sé ekki skemmt.

Þögn Össurs Skarphéðinssonar er svo æpandi. Hann hefur ekki bloggað eða sagt orð síðan gamli vinur hans einkavæddi Glitni. Þegar Össur þegir er það eins og þúsundir málleysingja standi upp og hrópi á torgum.

Samfylkingin á þegar í stað að krefjast þess að Seðlabankastjóra verði vikið úr starfi. (Myndi Þorgerður Katrín styðja það?)

Geir mun hafna því og ég hef ekki trú á að samstarf takist við vinstri vænginn enda sé ég ekki að atvinnurekendur í flokknum myndu kyngja því.

Niðurstaðan verður því þingrof og kosningar þar sem Samfylkingin setur aðild að Evrópusambandinu á oddinn. Sjálfstæðisflokkurinn mun ganga lamaður til kosninga eða jafnvel klofinn enda ábyrgur fyrir efnahagsástandinu og hruni krónunnar og algjörlega hugmyndalega gjaldþrota eftir síðustu þjóðnýtingar hugmyndir.

Samfylkingin gæti meira að segja gengið til kosninga sem helsti talsmaður markaðshyggju í íslenskum stjórmálum enda hefur Sjálfstæðisflokkurinn gengið gamaldags sósíalisma á hönd. Hún gæti svo kannski lagt til að Hannes Hólmsteinn yrði einkavæddur. Það yrði álíka róttæk einkavæðingar hugmynd og þjóðnýtingar hugmyndir Davíðs Oddssonar.

Besti vinur aðal og vopnið sem hverfur

Ég verð að viðurkenna að mér brá í brún þegar Sindri Sindrason hætti að vera aðstoðarmaður Jóns Ásgeirs Jóhannessonar og gerðist viðskiptafréttamaður Stöðvar 2. En kannski var það ekkert ólíkt því þegar blaðafulltrúi Halldórs Ásgrímssonar settist í fréttastjórastól sömu stöðvar. En ég hugsaði með mér veldur hver á heldur.

Stöð 2 virðist hins vegar hafa fallið rækilega á prófinu undanfarna daga fyrst með Drottningarviðtali allra Drottningarviðtala sem Sindri tók við Jón Ásgeir og síðan með viðtali þar sem ráðist var á Agnesi Bragadóttur.

Ekki það að slík viðtöl séu neitt nýnæmi. Ég minnist þess að þegar Gísli Marteinn ræddi við Davíð Oddsson og Kjartan Gunnarsson hélt ég í bæði skipti að viðtalið myndi enda með kossaflensi.

En þetta voru hins vegar dægurmálatengd viðtöl, en ekki fréttaviðtöl og þótt brotavilji Gísla Marteins hafi verið einlægur, er hlutur Sindra sínu verri.

Það ætti hver maður að sjá í hendi sér að besti vinur aðal á ekki að taka aðal-viðtalið. Hann hefur hvorki hlutlægni né trúverðugleika til þess.

Ágætur fyrrverandi yfirmaður minn á ljósvakamiðli sagði mér eitt sinn að það ætti enginn að velkjast í vafa um hverjar hvatir auðmanna sem eignuðust fjölmiðla væru. Þeir sæu í hillingum þvílíkt vopn fjölmiðlarnir væru. Hins vegar áttuðu þeir flestir á því fyrr en síðar að það vopn hyrfi í höndunum á þeim um leið og þeir reyndu að beita því.

Ég held að það sé nokkuð til í þessu.

Láki litli og vopnabrakið

Palladómar mínir um persónur og leikendur í Glitnisharmleiknum (tagíkómedíunni?) hafa vakið nokkur viðbrögð, bæði í athugasemdakerfinu og eins í persónulegum tölvupóstum til mín.

Mér líður svolítið eins og Láka litla í barnasögunni sem alltaf var að gera eitthvað af sér....og hafði frekar gaman af því. Ég skal játa að ég hef verið býsna ljótur strákur en auðvitað skemmti ég mér svolítið yfir því að hreyfa við fólki og heyra vopnabrak í fjarska eins og Egill þegar þingheimur barðist um silfrið á Þingvöllum forðum.

Sumum finnst ég vera dómharður og kann það vel að eiga við rök að styðjast. Ég lít svo á að hlutverk bloggara sé mjög mikilvægt í okkar fjölmiðlaumhverfi þar sem hóparnir sem eiga bankana þrjá eiga hver sinn fjölmiðil og bláa höndin hefur lengst af haldið RÚV í heljargreipum.

Að sjálfsögðu verður maður að krydda matinn vel og bjóða upp á safaríkar steikur. Ekki síst við sem skrifum langhunda. Vonandi hef ég ekki sært neinn um of með þessu skrifi mínu, en sannleikanum verður jú hver sárreiðastur.

Mér hefur til dæmis verið bent á að Geir H. Haarde hafi haft samband við Ingibjörgu Sólrúnu og sett Björgvin G. Sigurðsson og Össur Skarphéðinsson inn í málin. Gott og vel orðalag mitt um að Björgvin hafi verið sniðgenginn fæst ekki staðið – og biðst ég afsökunar á því. Á hinn bóginn virðist málið ekki hafa verið á forræði bankamálaráðherra og forsætisráðherra nýtt sér út í æsar að formlega heyrir Seðlabanki Íslands undir forsætisráðuneytið.

En bankamálaráðherra virðist ekki hafa ráðið ferðinni í málinu þótt málefni viðskiptabanka séu á hans könnu heldur verið furðu passívur sem og öll Samfylkingin. Sumum kann að þykja það nastý ályktun af þessu að Björgvin hafi brugðist sem foringjaefni. Það má kannski til sanns vegar færa og skal ég taka þá fullyrðingu til baka.

En ég fæ þó ekki betur séð en hann og hans flokkur hafi að mestu verið þolandi og látið Geir og Davíð vaða yfir sig. Það er t.d. ofar mínum skilningi að Davíð Oddsson ákveði hverjir séu stjórnendur bankans. Hver kaus hann?

Ég fer síðan heldur ekki ofan af því að Inigbjörg Sólrún hafi staðið sig frábærlega í málefnum UNIFEM en virst full áhugalítil um efnahagsmál sérstaklega Evrópumálin. Að ekki sé minnst á gengismálin. Þar hefur Björgvin G. Sigurðsson hins vegar staðið vaktina og eins staðið sig mjög vel í málefnum neytenda. Og gerir vonandi áfram.

Þetta tengist hins vegar því að það er afar óheppilegt að oddviti stjórnarflokks sé í utanríkisráðuneytinu og langdvölum erlendis. Væri því vel til fundið að Ingibjörg Sólrún hefði stólaskipti við td. Össur Skarphéðinsson í næstu hrókeringum á stjórnarheimilinu. Össur hefur að því best verður séð frekar gaman af því að vera í útlöndum. Hér kæmu Þórunn og Björgvin líka til álita enda sá síðarnefndi sláandi líkur David Milliband, utanríkisráðherranum breska!

Loks hefur verið bent á að ég hafi látið hjá líða að nefna Árna Mathiesen og Þorgerði Katríni. Því er til að svara að Árni var í aftursætinu hjá Davíð sem er þó skárra en að vera í skottinu eins Samfylkingin. Þorgerður Katrín var svo eina ferðina enn á íþróttaleik í útlöndum og fer engum sögum af því að það hafi verið talað við hana.

Enginn hefur hins vegar nefnt Guðjón Friðriksson og Ólafs sögu helga sem hann hefur í smíðum. Einhvern veginn læðist að mér sá grunur að nú verið handritið lesið yfir og dregið úr mestu gífuryrðum forsetans um að Íslendingar væru öðrum þjóðum snjallari í viðskiptum og útrásarvíkingarnir verðugir arftakar Leifs heppna.

Fundur Vínlands varð held ég engum til skaða nema nokkrum skrælingjum, en margt bendir til þess að farið hafi líkt með útrásarvíkingunum okkar og Íkarusi sem flaug of nálægt sólinni með þeim afleiðingum að vængirnir brunnu og hann steyptist í sjóinn. Vonandi eru Íkarusar okkar Íslendingar syndir.

Sá weldur sem á heldur

Það eru áreiðanlega ekki öll kurl komin til grafar en miðað við þær upplýsingar sem liggja fyrir Íslendingi í útlöndum sem treystir á netsambandið eitt, virðist þó eftirfarandi blasa við um síðustu wendingar í í Glitnismálinu:


Eftirfarandi sitja uppi með Svartapéturinn:

Jón Ásgeir Jóhannesson: Ég bið vinkonur mínar afsökunar en ég finn ekkert betra orð en kellingavæl yfir ramakvein Jóns Ásgeirs. ” Davíð gerði Glitni ekki gjaldþrota. Það voru ráðamenn bankans, sem gerðu það. Þeir fóru of geyst og biluðu…,” skrifar Jónas Kristjánsson og hittir naglann á höfuðið. Áhættusæknir fjárfestar gera út á að græða meir en aðrir á góðum tímum en fall þeirra er hraðar og skellurinn harðari þegar á móti blæs. Þetta er ekkert nýtt.

Í rekstri Glitnis var teflt á tæpasta vað og ekkert B-plan virtist vera fyrir hendi. Bankinn féll eins og spilaborg við fyrstu ágjöf og þá var hlaupið til mömmu ríkissjóðs.

Ég ber virðingu fyrir Jóni Ásgeiri en það fer honum illa að vera pilsfaldakapítalisti. Og hvers vegna í ósköpunum bjóst hann við tekið yrði á honum með silkihönskum hjá Sjálfstæðisflokknum eða –for crying out loud- í Seðlabankanum. Jón Ásgeir talar um að stjórn Glitnis hafi samþykkt bankarán. Pétur Tyrfingsson orðar þetta skemmtilega: "En - mínir ágætu herrar! Það þarf ekkert að ganga að þessu tilboði ríkisins. Það hlýtur að vera hægt að snúa sér eitthvað annað og selja eitthvað úr þessu gríðarlega verðmæta eignasafni. Ef það er ekki hægt - nú þá er það einfaldlega verðlaust og þar með er ríkið ekki að gjaldfella neitt né stela neinu."

Þrjúhundruð milljóna maðurinn Lárus Welding: Fékk þrjú hundruð milljónir fyrir það eitt að ráða sig til starfa hjá Glitni. Setti bankann á hausinn innan við ári síðar. Sagði allt í góðu lagi viku áður en hann fór á hausinn. Hvernig dettur nokkrum manni í hug að endurráða hann sem bankastjóra? Er ekkert sendilsstarf laust hjá bankanum, sennilega myndu hæfileikar hans njóta sín þar betur. Mun sitja uppi með skömmina það sem hann á eftir ólifað.

Ofdramb og græðgi varð þrjú hundruð milljóna manninum að falli. Ef greiðslan hefur ekki verið innt af hendi, ætti ríkið annað hvort að leita leiða til að rifta samningnum eða borga honum með því að keyra vörubílshlass með 300 millum í smápeningum og sturta á stéttina hjá honum. Sá weldur sem á heldur.

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir var fjarverandi vegna veikinda og verður því ef til vill ekki hægt að leggja mat á hennar hlut. Hún hefur staðið sig prýðilega í málefnum UNIFEM síðan hún varð utanríkisráðherra og unnið vel að framboði Íslands til öryggisráðsins. Hún hefur nánast ekkert skipt sér af efnahagsmálum þótt hún sé oddviti annars stjórnarflokksins og verið áhugalaus og steinsofandi á vaktinni í Evrópumálunum.


Björgvin G. Sigurðsson lítur út eins og smástrákur með tertu í andlitinu. Geir H. Haarde virti hann ekki viðlits að því er best verður séð. Björgvin hefur staðið sig að mörgu leyti best Samfylkingarráðherra hingað til og litið hefur verið til hans sem framtíðarleiðtoga. Björgvin hefur brugðist vonum aðdáenda sinna – og ég er í þeim flokki. Niðurstaðan af þessu máli er sú að hann hafi enn ekki reynslu né styrk til að takast á við mál af þessu tagi. Í glímunni við Davíð og Geir reyndist hann efnilegur nýliði. En samt bara nýliði.

Varaformaður Samfylkingarinnar fær einkunnina AWOL. Ágúst Ólafur who?

Aðrir Samfylkingarmenn virðist vera í felum eða í útlöndum eða hvort tveggja. Málið er flokknum mikill álitshnekkir.

Flokkurinn þarf að útskýra rækilega hvers vegna hann var ósýnilegur í þessu máli og lét Sjálfstæðisflokknum ákvarðanatöku eftir, enda þótt bankamálin séu á könnu Samfylkingarinnar.

Geir H. Haarde: plúsar hans eru að hafa komið höggi á Jón Ásgeir sem hefur tekið stöðu Sovétríkjanna í heimsmynd Sjálfstæðisflokksins. Mínusarnir eru að hann lítur út eins og skósveinn Davíðs Oddssonar og lætur hann niðurlægja sig á ljósmyndinni þar sem gamli formaðurinn situr við stýrið. Geir sýnir í þessu máli að hann er meiri klækjarefur en margur hugði en spurningin hvort það er honum til framdráttar til lengri tíma litið að niðurlægja Samfylkinguna með þeim hætti sem raun ber vitni.

Geir þarf að útskýra á hvaða forsendum hann virðist hafa afsalað sér stjórn landsins í hendur Seðlabankans, sem meira að segja ákveður hverjir skipi bankaráð Glitnis eftir þjóðnýtinguna!!

Í fljótu bragði virðist blasa við að sigurvegari málsins sé Davíð Oddsson: Hann sýndi hver hefur valdið, setti Geir í farþegasætið og settist við stjórnvölinn. Um fram allt hefndi hann sín á Sovétríkjunum nýju Baugi. Það er hins vegar enn óljóst hvort Glitnir hefði ekki átt að fá lánafyrirgreiðslu fremur en að sæta þeim afarkostum að sæta þjóðnýtingu sem er jú upptaka eigna. Varla í anda Sjálfstæðisstefnunnar.

Vandi Davíðs er að hann þarf ekki að sanna neitt sem stjórnmálamaður og hefði aldrei átt að fara í Seðlabankann. Orðistír bankans er í molum.

Mér segir svo hugur að sigur Davíðs reynist vera Pyrrhosar – sigur: Að í sögulegu samhengi verði litið á Glitnismálið sem lokapunktinn í Baugsmálinu.

Og það var síður en svo óumflýjanlegt. Stjórnlist Napóleons fólst í því að trufla andstæðinginn ekki á meðan hann var að gera mistök. Enn er of snemmt að sjá fyrir lokaniðurstöðuna en í bili að minnsta kosti hefur Davíð með ofsa sínum og óbilgirni tekist að láta það líta svo út sem Jón Ásgeir sé fórnarlamb ofsókna. Í raun gróf hann sína eigin gröf en Davíð tókst ekki að stilla sig um að sparka í liggjandi mann.