Blaðrað og beðið eftir Dalai Lama

Alveg er það merkilegt að í hvert skipti sem forseti Íslands veitir viðtal við erlendan fjölmiðil virðist vera vitlaust haft eftir honum. Nú hefur hann valdið miklu írafári í Þýskalandi með því að tjá sig um málefni sem hann ætti ekki að tjá sig um: uppgjör reikninga íslensku bankanna.
Flest bendir til þess að forsetinn hafi ruglað saman stöðu reikninga Kaupþings og Ice Save reikninganna.

Lengi vel vorum við svo heppinn að varla nokkur erlendur fjölmiðlar maður nennti að tala við Ólaf Ragnar og dæmi voru um að blaðamenn myndu ekki örskömmu síðar hvort þeir hefðu talað við hann, að hætti Söru fyrrverandi varaforsetaefnis Palin.

Vel kann að vera að pottur sé brotinn í því hvernig forsetinn ræðir við erlenda fjölmiðla og hvernig embætti hans fylgir viðtölum eftir við stórvarasama fjölmiðla á borð við Financial Times og BBC. Ef rangt er haft eftir forsetanum hlýtur að vera til upptaka og ef ekki er til upptaka er hreinlega eitthvað að.

Þetta er þó ekki aðalatriðið: Ólafur Ragnar tjáir sig um hvaða einasta málefni sem er án nokkurra fyrirvara. Hann bendir aldrei á við erlenda blaðamenn að hann hafi lítil sem engin áhrif og reynir að hirða heiðurinn af öllu því sem gott hefur verið gert á Íslandi og stundum í heiminum öllum.

Þegar hann var í Eystrasaltsríkjunum hér um árið reyndi hann að eigna sér heiðurinn af stuðningi Íslands við sjálfstæðisbaráttu þeirra, heimamönnum til mikillar undrunar og kunnara er en frá þurfi að segja hvernig hann hefur reynt að þakka sér útbreiðslu endurnýjanlegra orku á Íslandi.

Þá var hann með stóryrtar yfirlýsingar um Samúræja bréfin við japanska fréttamenn á dögunum. Enn skýrði hann ísraelskum blaðamanni frá því að Íslendingar hefðu lifað af kulda og vosbúð í aldanna rás með því að ganga í loðfeldum. Vafalaust allt rangt haft eftir. Eða slitið úr samhengi.

Það væri hlægilegt að horfa upp á þetta ef þetta kostaði Ísland ekki álitsmissi og útgjöld.
Látum þátt Dorritar liggja milli hluta en verst er að hún sem lætur alltaf allt flakka, skuli hafa gleymt að segja okkur (og sennilega manninum sínum líka) frá því að bankarnir og Ísland hafi verið að leiðinni á hausinn. Hún hafði allnokkur tækifæri til þess í boðunum á Bessó og vaflaust myndu Siggi Einars, Jón Ásgeir og Bjöggarnir spyrja hana hverju þögn hennar hefði sætt, en þeim er víst ekki boðið þangað lengur. Þar sötrar nú Hörður Torfason sitt te og mótmælir engu.

Nú er von á Dalai Lama og margir gera því skóna að Ólafur Ragnar finni sér afsökun til að hitta hann ekki. Það væri hins vegar algjörlega úr takti við alla starfshætti forseta lýðveldisins.
Hann mun smygla sér fremst í Dalai Lama-gönguna eins og allar aðrar og sanniði til hann muna láta sem hann hafi ekki gert annað en að andmæli ofríki Kínverja í Tíbet.

Mér segir svo hugur að verk Dalai Lama taki nú sess Mao Tse Tung "Samlede værker" í bókaskápnum á Bessó – einmitt þar sem myndavélarnar ná best til.

VG og arfleifð Einars Olgeirssonar

Þegar Alþýðubandalagið splundraðist og helmingurinn gekk í Samfylkinguna, varð hinn helmingurinn eftir og skipti út rauða fánanum fyrir grænan. Vinstri-grænir eru arftakar Sósíalistaflokksins og Alþýðubandalagsins í íslenskum stjórnmálum, enda eru menn á borð við Svavar Gestsson, Hjörleif Guttormsson, Ragnar Arnalds, að ógleymdum sjálfum Steingrimi J., innstu koppar í búri.

Í þessu ljósi verður að skoða andstöðu þeirra við Evrópusambandið sem er svo sannarlega ekki græn og varla rauð heldur, heldur fyrst og fremst byggð á ofsafenginni helblárri þjóðerrnishyggju Einars Olgeirssonar.

Allt frá því á fjórða áratugnum voru stjórnarherrar sakaðir um landsölu og landráð við hvert tækifæri, hvort heldur sem var í hermálinu, landhelgismálinu, álmálinu og siðan i Evrópumálunum.

Inngangan i Nato var landráð, samningar við Breta voru landráð, álverið í Straumsvík var landsala líka að ekki sé talað um aðildina að EFTA og síðar EES. Það er út af fyrir sig athyglisvert að járnblendið á Grundartanga þótti af hinu góða því þar vélaði um hið norska Elkem.

Sósíalistum og meðreiðarsveinum þeirra á borð við Ragnar Arnalds tókst ótrúlega vel upp í því að láta umræðuna fara fram á sínum eigin forsendum, það er að segja á forsendum ofsafenginnar þjóðernishyggju með lítt dulbúnu útlendingahatri.

Og það var auðvitað skiljanlegt útfrá sögu þjóðarinnar að þjóðernishyggja ætti upp á pallborðið. Það þurfti ekki mikla hvatingu til að Ólafur Thors og Bjarni Ben útilokuðu þátttöku svartra hermanna í vernarliðinu, svo fátt eitt sé nefnt.

Hafa ber í huga að Ísland hafði aðeins verið sjálfstætt ríki í rúman áratug þegar Evrópuþjóðirnar deildu með sér fullveldi yfir auðlindum á borð við kolum og stálframleiðslu með stofnun Efnahagsbandalags Evrópu. Íslendingar voru þá í óðaönn að færa út fiskveiðilögsögu sína – undir gunnfána sjálfstæðisbaráttu og þjóðernishyggju.

En með áróðri sínum tókst sósíalistunum að halda íslensku þjóðinni i heljargreipum þjóðernisstefnunnar og hindra að umræðan þróaðist í takt við tímann. Það er svo kaldhæðnislegt að áróður Máls og menningar, sósíalista og Alþýðubandalagsins var að hluta til fjármagnaður af Sovétmönnum og Austur-Þjóðerjum.

Sósíalistar undir forystu Einars Olgeirssonar gengu svo langt að reyna að sameina kommúnisma og þjóðernishyggju. Valur Ingimundurson, professor sem hefur kannað tengsl íslenskra sósíalista og Austur-Þýskalands gróf fyrir nokkrum árum upp skjöl í Austur-Berlín þar sem samtöl Einars Olgeirssonar og austur-þýskra kommúnista eru rakin. Þar hvatti Einar Austur-Þjóðverjar á að nota sér í áróðri sínum að þeir væru fyrsta “germanska” kommúnistaþjóðin.

“Forsenda þess” sagði Einar Kommúnistaleiðtoganum Karli Mewis árið 1959, “ að germanskar þjóðir sigli í kjölfar (Sovétríkjanna) væri að sósíalískt ríki, Þýska alþýðulýðveldið vísaði veginn.”

Karli Mewis varð ekki um sel og reyndi árangurslaust að benda Einari á að “ Austur-Þjóðverjum væri alls ekki stætt á því að tala um germanskar þjóðir og menningu, þar sem fasisminn hefði valdið þvílíkum skaða með kynþáttakenningu sinni.”

Sósíalistar hófu andróður sinn gegn evrópskri samvinnu löngu áður en málið komst á dagskrá á Íslandi. Þjóðviljinn endurómaði málflutning Neues Deutschland, málgagn austur-þýskra kommunista með því að kalla Efnhagsbandalagið, “Stór-Þýskaland, hið nýja.”

Þegar samningurinn um evrópska efnahagssvæðið var til umræðu voru sósíalistar síður en svo einir i þvi að halda því fram að lederhosen-klæddir (vestur) Þjóðverjar myndu slá eign sinni á sumarbústaðalönd Húnvetninga og spænskir togarar væru að veiða upp í kálgörðum Reyknesinga.

En þegar samningurinn var nánast kominn á koppinn, kvaddi Hjörleifur Guttormssonm, fyrrverandi stúdent í Austur-Þýskalandi sér hljóðs á Alþingi og veifaði norska blaðinu Verdens Gang. Hafði hann það eftir norska götublaðinu að EFTA þjóðirnar ættu ekki aðeins að taka upp alla núverandi löggjöf Evrópusambandsins á innri markaðnum í heilu lagi, heldur einnig alla framtíðarlöggjöf samningsins.

Þetta staðfestu stjórnarherrar og tvíelfdust nú Alþýðubandalagsmennirnir, síðar Vinstri Grænir í andstöðu sinni.

Þeir voru ekki einir um þetta mat því t danski rótttæklingurinn Jens-Peter Bonde líkti EES samningnum við að Ísland og Noregur hafi sjálfviljug gerst nýlenduríki, enda hafi þau ekkert um 75 prósent lögggjafar sinnar að segja. Þetta gerði hann í viðtali 2008!

Jens-Peter Bonde var lengstum í fararbroddi Evrópuandstæðinga i Danmörku. Hann gerði sér síðan ljóst að ESB væri komið til að vera og ef Danir ætluðu að móta eigin framtíð, myndi það best gert með baráttu innan sambandsins fyrir lýðræði, gegnsæi og grænum gildum.


Nú rúmum hálfum öðrum áratug síðar byggja vinstri-grænirr hins vegar Evrópupólítik sína á þessum samningi sem þeir höfðu útmálað sem afsal sjálfstæðis íslensku þjóðarinnar Og gott ef ekki landsölu og landráð.

Það má vissulega færa þjóðernisleg rök gegn EES samningnum: Við höfum lítil sem engin áhrif á EES löggjöf sem hefur þanist út og tekur nú yfir ekki aðeins þfrjórfrelsið heldur einnig til dæmis umhverfisvernd. Við getum ekki einu sinni selt Rússum fisk eða Könum lambakjöt án þess að ESB setji þar lög um.

En það má líka færa fullveldissjónarmið fyrir aðild að Evrópusambandinu. Þar með fengju Íslendingar möguleika til að hafa áhrif á lagasetningu ESB sem nú þegar gildir á Íslandi. Með öðrum orðum að hætta að vera nýlenda og auka sjálfstæði okkar með þvi að deila fullveldi okkar á takmörkuðum sviðum með öðrum þjóðum. Deila fullveldinu sem við nú framseljum eins og það leggur sig.

Vissulega yrðu fiskveiðiheimildir FORMLEGA ákveðnar í ráðherraráði Evrópusambandsins, en hins vegar hafa engar þjóðir tilkall til veiða í íslenskri lögsögu. Yfirráð okkar eru tryggð með sjávarútvegsstefnu ESB sem byggir á hlutfalllslegum stöðugleika.

Ef vinstri-grænir ætla að vera samkvæmir sjálfum sér dugar ekki að vera á móti Evrópusambandinu, þeir hljóta að vera lika andsnúnir EES samningnum.

Er ekki tími til kominn að þeir tali hreint út um þetta mál?

Nú vill Steingrimur J. Sigfússon afhenda Noregi yfirráð yfir gjaldmiðli og peningastefnu Íslendinga. Var einhver að tala um að afhenda sjálfstæðið?

Við hvern hefði Einar Olgeirsson likt honum? Var einhver að tala um landsölu?

PS Vegna athugasemd við færsluna vil ég benda á eftirfarandi:

1. Ég hef ekki grænan grun um umræður innan VG og efast stórlega um að nokkrar umræður um þetta mál fari fram. Ég býst miklu frekar við að VG taki afstöðu eins og íslenskir stjórmálaflokkar almennt með ósjálfræðum viðbrögðum sem hins vegar markast af sögulegum forsendum. Ég reyni að gera grein fyrir þeim í þessum skrifum.

2. Ef Svavar Gestsson studdi stofnun Samfylkingarinnar af heilindum og hefur fremur stutt leiðtoga hennar en Vinstri-grænna þá tók ég þátt í rússnesku byltingunni, samdi Njálu, setti Íslandsmet í hástökki og klauf atómið, Sendi með þessu bestu kveðjur til þin Bjössi!

3. Spurt er um heimildir: Það tíðkast ekki að vera með neðanmálsgreinar á bloggi en þar sem eftir því er kallað er mér ljúft og skylt að geta heimilda. Tilvitnunin er tekin úr ritgerð dr. Vals Ingimundarsonar, prófessors í sagnfræði "Sigrar ungs lýðveldis" í Árni Snævarr og Valur Ingimundarson: Liðsmenn Moskvu, (Reykjavík, 1992) bls. 242.

Segið Brown að Bretland sé ekki sjálfstætt

Og látið Sarkozy vita að Frakkland hafi ekki verið sjálfstætt í meir en fimmtíu ár og berið sömu boð til Berlínar.

Af einhverjum ástæðum gleymdist nefnilega að segja nærri hálfum milljarði Evrópubúa frá þessu fyrr en Ragnar Arnalds, oddviti íslenskra Evrópu-andstðinga gaf þessa hreinskilnu yfirlýsingu í Morgunblaðinu.

Ragnar var raunar formaður í stjórnmálaflokki sem sakaði andstæðinga sína um að hafa selt landið oftar en tölu verður á komið. Hvernig hægt var að selja það svona oft er mörgum hulin ráðgáta.

En nú er Ragnar kominn í bandalag með einum af "landsölumönnunum", sjálfum Styrmi Gunnarssyni af Morgunblaðinu. Styrmir á meira sameiginlegt með Ragnari og öðrum þjóðernissinnuðum sósíalistum en margur hyggur.

Styrmir var lengi í heilögu stríði gegn sægreifum sem hann sagði að hefðu verið gefnir fiskveiðikvótar sem tilheyrðu þjóðinni.

En nú er Styrmir aftur kominn i heilagt stríð og heldur þvi fram að með inngöngu í Evrópusambandið verði yfirráð yfir fiskveiðiauðlindinni færð útlendingum á silfurfati. En hvernig er hægt að taka kvótana af þjóðinni fyrst það er löngu búið að gefa sægreifunum þá?

En svona er lógík Ragnars og Styrmis: sami hluturinn er seldur og gefinn mörgum sinnum. Er ekki vitlaust gefið í þessu spili?

Kosning Árna væru skilaboð um ESB

Það eru góð tíðindi að Árni Páll Árnason skuli hafa boðið sig fram til varaformennsku í Samfylkingunni. Það er fyllsta ástæða til þess að efla Evrópusinna innan Samfylkingarinnar enda finnst mér þetta samkrull við VG ekki boða neitt gott fyrir okkur áhugamenn um þátttöku Íslands í þessu pólitíska og efnahagslega varnarbandalagi.

Össur Skarphéðinsson er að mörgu leyti vindhani íslenskra stjórmmála. Hann lyftir fingri og finnur hvaðan áttin er og hagar svo seglum samkvæmt vindi. Aðild að ESB var mál janúarmánaðar hjá Samfylkingunni en jafnskjótt og febrúar rann upp, virtist málið að mestu gleymt. Ein vond skoðanakönnun kom og þá var málið gleymt -- í bili.

Össur var ekki fyrr sestur í utanríkisáðuneytið en hann hóaði í Kristján Guy Burgess, hægri hönd Ólafs Ragnars Grímssonar í klappliði útrásarinnar til að setjast sér við hlið í ráðuneytinu. Össur er allra karla bestur á góðum degi en má illa við vondum félagsskap. Ólafur Ragnar hefur alltaf haft slæm áhrif á Össur.

Kristján Guy Burgess er alls góðs maklegur. Dagsfarsprúður drengur, vel menntaður og vel kvæntur (enda svili Dags Eggertssonar ef mér skjöplast ekki – skyldi þó ekki skipta máli?). En það breytir ekki því ekki að þetta eru vond pólitísk skilaboð.

Þau eru ekki skilaboð til ESB um að nýi utanríkiráðherrann ætli sér að færa okkur nær aðild. Þau eru heldur ekki skilaboð um að Samfylkingin ætli að hafa augun á boltanum en eyða ekki kraftinum í minna verða hluti eins og öryggisráðsframboðið.

Allra síst eru þetta pólitísk skilaboð um að Samfylkingin hafi snúið baki við útrásarvíkingunum og hallelújakór forsetans í eitt skipti fyrir öll með því að efla til áhrifa náinn samstarfsmann Ólafs Ragnars, Björgólfs Thor og Róberts Wessmann.

Kristján Guy er maður áhugasamur um Barbados og Indland en öllu minna á Evrópu eins og fóstrar hans og vinnuveitendur. Síðast þegar fréttist var útflutningur Íslands til Indlands á við þokkalegt einbýlishús í Vesturbænum en útflutningur til Evrópu hundraðfaldur á við Kína.

Það hefur aldrei legið eins mikið á því og núna að koma upp pólitískum og efnahagslegum vörnum eftir þau skakkaföll sem við urðum fyrir með því að reyna að dansa línudans án öryggisnets með allt bankakerfið á herðunum.

Þetta gerir það enn brýnna fyrir Evrópusinna innan Samfylkingarinnar að styðja við bakið á Árna Páli Árnasyni í kjöri til varaformennsku í flokknum. Hann er á kjöraldri og hefur bæði menntun á sviði Evrópumála, reynslu úr pólitík og ekki síst lögmennsku sem kemur að góðum notum.

Bæði Samfylkingin og aðrir flokkar hljóta að viðurkenna hversu dýrkeypt það var Íslendingum að láta til dæmis dýralækna og sagnfræðinga (með fullri virðingu!) halda merki Íslands á lofti í stjórnmálum á alþjóðavettvangi þegar óveðrið skall á.

Emilíana slær í gegn!

Emilíana Torrini hóf tónleikaferð sína um Evrópu og Bandaríkin með tónleikum hér í Brussel. Ég hafði að vísu misst af miðum enda uppselt nánast samstundis á tónleikana í Ancienne Belgique.

En viti menn þar sem ég var á leið heim á leið á laugardagskvöld rakst ég á þann öndvegishöld Sigtrygg Baldursson, trommuleikara úti á götu í Brussel. Bauð hann mér á tónleika Emilíönu og er óhætt að segja að það hafi verið hið besta mál.

Ég hef aldrei séð Emilönu á sviði og var eilítið efins um hvort sumt af lágstemmdara efni hennar, sérsaklega af Fisherman´s woman, kæmist til skila í tiltölulega stórum tónleikasalnum.

Það er skemmst frá því að segja að Emilíana heillaði áhorfendur upp úr skónum. Þessi stórglæsilega söngkona gaf sér góðan tíma til að spjalla við áhorfendur á milli laga (stundum fullgóðan kannski!) og gerði óspart grín að sjálfri sér.

Ef taugaveiklunar gætti stundum í kynningunum þá var flutningurinn oftast nær framúrskarandi, þótt enn eigi eftir að spila söngvara og hljóðfæraleikarana hundrað prósent saman.

Emilíana hefur einstaka rödd og henni vex ásmeginn sem lagasmiður með hverri plötu. Me and Amini er firnafínn diskur, þótt ég haldi meira upp á Fisherman´s woman sem er magnað verk. En þetta eru ólík verk og hverjum þykir sinn fugl fagur. Í rauninni telst það Emilíönu til tekna hve fjölbreytt verk hennar eru.

Bandið er þétt, samspil gítarleikaranna til fyrirmyndar og vanur maður og vönduð vinna á trommunum.

Emilíana er rétt að byrja.

Takk fyrir mig!

Evrópuvörn Samfylkingar

Árni Páll Árnason, sá ágæti Evrópusinni sendi mér nokkrar línur sem ég birti hér með ánægju:"

"Í verkefnaskrá ríkisstjórnar Samfylkingar og Vinstri grænna eru tekin mikilvæg skref í átt til aðildar að ESB. Breytingar verða gerðar á stjórnarskrá sem gera kleift að breyta stjórnarskránni með sérstakri þjóðaratkvæðagreiðslu. Með því er aflétt þeirri hindrun sem stjórnarskrá setur í veg aðildarferlisins að óbreyttu, þar sem þörf er á samþykki tveggja þinga með kosningum á milli til að stjórnarskrá verði breytt. Þegar þessar breytingar verða gengnar í gegn mun unnt að breyta stjórnarskránni til samræmis við aðild að Evrópusambandinu í sömu þjóðaratkvæðagreiðslu og fara mun fram um aðildarsamninginn sjálfan. Hér er því tryggt að af aðild geti orðið fljótlega á næsta kjörtímabili, ef vilji ríkisstjórnar stendur til aðildar. Samfylkingin mun leggja höfuðáherslu á aðild í kosningunum."

Þetta eru góð tíðindi og nú skiptir miklu máli að menn á borð við Árna Pál vinni að því öllum árum að halda Össuri Skarphéðinssyni nýjum utanríkisráðherra við efnið.
Össur er Evrópusinni frá fornu fari en hættir til að gleyma hugsjóninni þegar hann lendir í vondum félagsskap, sérstaklega á Bessastöðum.

Fréttir herma að sá ágæti maður Kristján Guy Burgess verði aðstoðarmaður Össurar í bráðabirgðastjórninni. Sá ágæti piltur er of handgenginn forsetanum fyrir minn smekk enda hefur mér fundist á stundum eins og hann vilji frekar að Ísland gangi í Indland en ESB.
Eins og forsetinn.

Hvað breyttist með ESB?

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, formaður Samfylkingarinnar lýsti því yfir fyrir örfáum vikum að ríkisstjórnarsamstarfinu væri sjálfhætt ef Sjálfstæðisflokkurinn samþykkti ekki á landsfundi að ganga til aðildarviðræðna við Evrópusambandið.
Nú hefur ríkisstjórn undir forystu Samfylkingarinnar verið sett á stofn og bregður þar svo við að engin ákvæði eru um aðild önnur en þau að enn ein Evrópunefndin skuli skila niðurstöðu.

Hvað breyttist? Er það trúverðugur stjórnmálaflokkur sem sveiflast á þennan hátt öfganna á milli í þýðingarmiklu máli? Hvernig á að útskýra þetta fyrir kjósendum?

Viðbót: Auðvitað er ég ekki sá asni að ætlast til þess að Samfylkingunni tækist að sannfæra VG um aðildarviðræður. Og minnihlutastjórn myndi ekki gera slíkt á 2 mánuðum fyrir kosningar. En fyrst ESB málið er svona veigalítið þegar upp er staðið í huga Sf, af hverju þurfti þá að rjúfa stjórnarsamstarfið og mynda aðra stjórn? Af hverju mátti ekki láta stjórnina sitja fram yfir kosningar?

Svarið er auðvitað óttinn við að VG fitnaði eins og púki á fjósbita utan stjórnar. Gallinn er bara sá að nú fær VG tækifæri til að sýna að flokkurinn sé stjórntækur og þá veit ég ekki til hvers maður ætti að kjósa Sf. Stofnun stjórnarinnar bendir ekki til að ESB aðild sé flokknum fast í hendi, svo ekki sé meira sagt.

Nú ríður á að Össur Skarphéðinsson komi okkur á óvart og skori prik á evrópskum vettvangi! Go Össi go!