Nýr kapteinn með lík í lestinni

Það voru óvænt en ánægjuleg tíðindi að Sigmundur Davíð Gunnlaugsson skyldi hafa verið kosinn formaður Framsóknarflokksins. Einhvern tímann hefði ég talið ólíklegt að Framsóknarflokkurinn myndi velja sér til forystu frjálslyndan ungan mann með staðgóða menntun erlendis frá.

Um leið og ég óska mínum ágæta kunningja og billjardfélaga Sigmundi Davíð til hamingju með kjörið, verð ég að viðurkenna að mér er ekki alveg ljóst fyrir hvað hann stendur.

Hann er kosinn sem utanaðkomandi maður sem ekki beri ábyrgð á skipbroti flokksins enda framboði hans beinlínis stefnt til höfuðs Páli Magnússyni og flokkseigendafélaginu, en er það svo?

Ekki ætla ég að láta syndir feðranna bitna á börnunum, en Sigmundur er vissulega sonur karls föður síns.

Var ekki Kögun, rússnesk einkavæðing á borð við sölu Búnaðarbankans til vildarvina flokksforystu Framsóknar?

Kemst Sigmundur Davíð hjá því að gera upp við spillta einkavæðingarfortíð Framsóknarflokksins? Ef færa á flokkinn frá hægri og inn að miðju, finnst manni eins og að þá muni hann nálgast félagshyggjufortíð flokksins og þá hlýtur Samvinnuhreyfingin að vera skammt undan.

Ef svo á að vera getur Sigmundur Davíð þagað yfir því hvernig Finnur Ingólfsson og Þórólfur Gíslason réðust eins og hrægammar á afganginn af SÍS með Samvinnutryggingar sem hryggjarstykki og lögðu allt í rúst? Einhvern veginn held ég að gömlu tryggingarkaupendur sem áttu að eignast félagið, taki því persónulega að eign þeirra hafi verið brennd á útrásarbáli.

Getur Sigmundur Davíð látið sem hann kannist ekki við Ólaf Ólafsson? Ólaf sem telur það ekki til fjárglæfra að taka stöðu gegn krónunni, flytja milljarða til Jómfrúareyja og búa til erlendar gervi-fjárfestingar til að kjafta upp hlutabréfin sín?

Eða Sigurð ráðherrason Einarsson sem telur enn að “viðskipti” af þessu tagi séu fullkomlega eðlileg?

Sigmundur Davíð heldur nú í siglingu sem karlinn í brúnni á framsóknarskútunni en vonandi gerir hann sér grein fyrir að það er lík í lestinni.

Og líkið, það er samvinnuhreyfingin og hún á skilið virðulega útför: afsökunarbeiðni nýs formanns Framsóknarflokksins fyrir fjárglæfra forystu flokksins. Fyrr er Sigmundur Davíð ekki til forystu fallinn í því að byggja upp nýtt Ísland á rústum þess sem hrundi undan Halldóri og Davíð.

Eins og að saka portkonu um lauslæti

Mikið óskaplega held ég að alþýða manna hafi mikla samúð með Ólafi Ólafssyni. Eða hitt þó heldur. Hann fetar í fotspór fóstbróður síns Finns Ingólfssonar og bregst við andstreymi með sannkölluðu karlakveini.

Ólafur varð uppvís að því að nota skúffufyrirtæki á Jómfrúareyjum (til að sleppa við skatt) og búa til lygasögu um erlenda fjárfestingu bróður emírsins í Katar til þess að kjafta upp hlutabréf í Kaupþingi og leyna því hver staða fyrirtækisins var.

Það er ekkert nýtt að Ólafur tengist erlendri gervi-fjárfestingu í íslenska bankakerfinu. Hann var potturinn og pannan á bakvið S-hópinn ásamt Finni Ingólfssyni en þeir auðguðust um milljarða króna með því að eppa kaupin á Búnaðarbankanum fyrir Kaupþing.

Fróðlegt væri að vita hvað nýkjörinn formaður Framsóknarflokksins hefur að segja um þann hlut af sögu flokksins.

Ólafur hefur síðan orðið landskunnur fyrir bruðl og ósmekkvísi og verið landsmönnum til leiðinda og ama með vondum tónlistarsmekk (Elton John!?) og hvimleiðu þyrluflugi.

Ólafur kveinar að hætti vina sinna Finns og Björns Inga yfir ranglæti heimsins og segist ekki hafa grætt neitt á Jómfrúareyjaævintýri sínu fyrir emírinn í Katar.

Ólafur var einn af stærstu eigendum Kaupþings. Græddi hann ekki á því að hlutabréf hækkuðu með tilkomu þekkts erlend fjárfestis? Var hann ekki að mánipúlera markaðinn og blekkja fjárfesta?

Þegar Ólafur kvartar yfir því að hann hafi ekki haft neitt annað upp úr þessu en að vera kallaður fjárglæframaður setur mann beinlínis hljóðan.

Þetta er eins og portkona að kvarta yfir þvi að vera vænd um lauslæti.

Rétt komment, rangt augnablik

Mér þykir leitt að segja það að svona einu sinni er ég sammála Gísla Marteini. Bloggarar og fjölmiðlar hafa ekki vitað hvernig þeir eiga að haga sér eftir að í ljós kom að Ingibjörg Sólrún hafði sent stjórnsýslufræðingnum mafíu-skilaboðin sem á íslenskan atvinnu-mælikvarða voru eins og að láta hana vakna upp með haus af dauðu hrossi í rúminu.

Að sjálfsögðu þekkir Gísli Marteinn aðferðafræðina sem lærisveinn Hannesar og Kjartans og wannabe vinur Davíðs Oddssonar. Um Ingibjörgu Sólrúnu og Davíð Oddsson virðist gilda: “Anything you can do, I can do better, because I am the tougher....” .

Davíð sendi að vísu skilaboðin í gegnum sendisveina eins og Hannes sem síðan tóku sér bessaleyfi til að tala óumbeðið í nafni foringjans, eins og stundum kom á daginn. Svona eins og litlir ómerkilegir mafíu-tuddar í innheimtudjobbum í Brooklyn.

Þetta var aðferð Ingibjargar Sólrúnar líka lengst af og því kemur mjög á óvart að hún hafi skipt um aðferð á mjög stuttum tíma og hafi nú í hótunum við fólk milliliðalaust.

Á hinn bóginn verður að viðurkennast að ekki verður betur séð en stjórnsýslufræðingurinnn hafi vitandi vits reynt að láta menn halda að hún ætti við Guðlaug Þór því varla er hún svo skyni skroppin að hún hafi búist við að fólk héldi að hótanirnar vegna ræðu um Gulla og heilbrigðismálin kæmu frá formanni Samfylkingarinnar. Sú ágæta kona er að vísu farin að miða alla stefnu flokks síns við að kóa með Sjálfstæðismönnum og bregðast eigin stefnu til þess eins að ríghalda í völdin. En samt: að skera Gulla niður úr snörunni, til hvers? Beats me.

En skýringin á þvi hvers vegna Ingibjörgu er hlíft- og það er staðreynd,- er auðvitað sú að það þykir ekki sæmandi að sparka í liggjandi mann, því hún er í alvarlegri aðgerð.

Ég vona að allir taki undir mér, líka Gísli Marteinn og svarta klíkan, að með henni skuli vera allar góðar vættir.

Gens una sumus.

Hvað sem öllu líður.

Upplýst verði um ráðherrann

Ég skrifaði hér lærðan pistil um Guðlaug Þór Þórðarson í ljósi orða Sigurbjargar Sigurgeirsdóttur stjórnsýslufræðings um að ráðherra hefði hringt í hana og haft í hótunum við hana. Flestir töldu að hún ætti við Guðlaug Þór enda fjallaði ræða hennar um hann.

Guðlaugur Þór segist ekki hafa hringt í hana og Sigurbjörg neitar að upplýsa hver það gerði. Þegar þessar upplýsingar lágu fyrir, henti ég pistli mínum um Guðlaug í ruslið því tilefnið var ekki lengur fyrir hendi. Ekki það að skoðanir mínar hafi neitt breyst en þar til annað kemur í ljós virðist þetta vera rangt og er beðist velvirðingar á því.

Teflon-manninum verða gerð skil síðar, en þá í öðru samhengi.

Sigurbjörg Sigurgeirsdóttir ætti hins vegar að hugsa sinn gang því á meðan hún upplýsir ekki hver ráðherrann var, liggja allir ráðherrar ríkisstjórnarinnar undir grun og slíkt er óþolandi.

Löglegt?Siðlaust? Dómgreindarlaust!

Björn Ingi Hrafnsson, ritstjóri “Markaðarins”, fjármálafrétta Fréttablaðsins og umsjónarmaður samnefnds þáttar á Stöð 2 ber sig illa undan því að fjölmiðill hafi birt upplýsingar um einkahlutafélag hans.

Rétt er það að upplýsingar hafa verið sendar og framsendar um rekstur einkahlutafélags Björns Inga, Caramba.

Ársskýrslur fyrirtækisins bera það með sér að Björn Ingi hafi snöggauðgast af viðskiptum með hlutabréf í Kaupþingi og Exista, aðaleiganda fyrrnefnda fyrirtækisins. Það er að mestu í eigu svokallaðra Bakkabræðra.

Sáralítið gerist samkvæmt mínum upplýsingum í rekstri einkahlutafélagsins árin 2003 og 2004 en 2005 eru eignirnar skyndilega 60 milljónir í KB bréfum. 2006 er hagnaður ársins um 29 milljón krónur og eignir 32 milljónir, aðallega í Exista, helsta eiganda KB.

Björn Ingi ber sig hins vegar aumlega yfir rekstrinum síðan þá í pistli sínum á Visir.is í dag og segir: “Mest er okkar sparifé tapað í dag, rétt eins og svo margra annarra.”

Áhugavert væri að vita hvernig Björn Ingi fjármagnaði kaupin á bréfunum. Bauðst honum lán fyrir þeim með veði í sjálfum bréfunum? Ef svo er, má gera ráð fyrir að einkahlutafélagið verði gjaldþrota, en Björn Ingi sitji aðeins eftir með tap á pappírunum.

Allt frá því einkahlutafélagið var stofnað hefur Björn Ingi fjallað um málefni sem eru á mörkum viðskipta og stjórnmála. Caramba var stofnað þegar hann var blaðamaður á Mogganum en síðan haslaði hann sér völl í stjórnmálum.

Hann var aðstoðarmaður sjálfs Halldórs Ásgrímssonar, fyrst sem utanríkisráðherra en síðar sem forsætisráðherra (2003-2006). Ríkisbankarnir voru einkavæddir í árslok 2003 undir forystu Halldórs og Davíðs Oddssonar.

Björn Ingi varð borgarfulltrúi Framsóknarflokksins eftir harða og kostnaðarsama kosningabaráttu 2006 og var um tíma formaður borgarráðs uns hann sprengdi samstarf við D-listann vegna REI málsins. Hann var jafnframt lykilmaður í rekstri fyrirtækja fyrir hönd borgarinnar sem stjórnarformaður Faxaflóahafna og varaformaður stjórnar Orkuveitu Reykjavíkur.

Björn Ingi skrifaði í dag: “En nú hlakka ég auðvitað til að sjá upplýsingar um öll hin félögin sem nafnkunnir Íslendingar eiga og reka, svo unnt sé að bera saman hagnað og fleira til þess að hafa þetta allt saman samanburðarhæft. Fjölmargir stjórnmálamenn eru t.d. í fyrirtækjarekstri eða hafa verslað með verðbréf sem hluta af sínum sparnaði. Það er hið besta mál og ekkert óeðlilegt við það, hefði maður haldið.”

Óhætt er að segja að þetta sé athyglisverð yfirlýsing enda hlýtur sú spurning að vakna hvort stjórnmálamennirnir hafi búið yfir fyrirfram vitneskju um aðgerðir sem myndu hafa áhrif á hag þeirra.

Björn segist vita um stjórnmálamenn og ég get bætt því við að nokkrir blaðamenn stunduðu hlutabréfaviðskipti á sama tíma og þeir skrifuðu fréttir sem gátu haft áhrif á gengi þeirra. Man einhver eftir Softis? Oz? Decode?

Ekkert ólöglegt við það eftir því sem ég best veit og ekki formlega siðlaust því hvorki stjórnmálamenn né blaðamenn hafa sett sér skýrar siðareglur í þessum efnum, þótt dómgreind, almennt siðferði og siðareglur BÍ segi mönnum vitaskuld að þetta séu hagsmunaárekstrar sem beri að varast.

Björn Ingi hefur að sjálfsögðu skrifað mikið um málefni Kaupþings og Exista frá því hann tók upp þráðinn að nýju í blaðamennsku. Ég hefði kosið sem lesandi að vita að hann hefði mikilla hagsmuna að gæta af því að þessum fyrirtækjum gengi sem best.

Er ekki eðlilegt að bæði stjórnmálamenn og blaðamenn gefi upp helstu eignir sínar a.m.k. í fyrirtækjum? Er ekki holur hljómur í því ef Björn Ingi hringdi í Árna Mathiesen og bæði hann að upplýsa um fjármál þess síðarnefnda.

Björn taldi engan eiga neina kröfu á því að vita um einkahlutafélag hans og eignir hans í Kaupþing/Exista hefðu verið á fárra vitorði ef upplýsingarnar hefðu ekki verið birtar opinberlega hér á Eyjunni. Það skýtur þó skökku við ef blaðamaðurinn Björn Ingi, kvartar yfir því að blaða- og stjórnmálamanninum Birni Inga sé sýnt slíkt aðhald.

Sé einhver dugur í Birni Inga hlýtur hann eftir að hafa látið þessi orð falla um verðbréfabrask stjórmálamannai, að hann fari rækilega í saumana á því á síðum Markaðarins, í samnefnda sjónvarpsþættinum og í forystugreinum Fréttablaðsins. Nóg eru tækifærin.

Ég tek undir með honum að ég hlakka til að vita um “öll hin félögin.”

Skífu-Jón, komdu heim!

Það er óskaplega dapurlegt að horfa upp á mitt gamla fyrirtæki Stöð 2 og sérstaklega minn gamla vin Sigmund Erni Rúnarsson verða sér til skammar. Kryddsíldin var hneyskli. Að bjóða ráðamönnum gjaldþrota þjóðar á kampavínsfyllerí í miðborg Reykjavíkur eins og ekkert hafi í skorist er veruleikafirring.

Að sjálfsögðu var boðað til mótmæla. Og þar sem Geirjón var í fríi var vitað mál hvernig þetta myndi fara. Þetta var eins og setja hausinn á höggstokkinn. Það var feigðarflan að halda fast í að hafa útsendinguna á Hótel Borg. Það var úr vöndu að ráða fyrir lögregluna og ber að harma að lögreglumennn hafi meiðst, starfsmenn Stöðvar 2 verið beittir ofbeldi og hótelið skemmt. En hér er á ferðinni alvarlegt dómgreindarleysi forsvarsmanna Stöðvar 2.

En gott og vel.

Sigmundur Ernir og Ari Edwald, forstjóri 365 (eða hvað það fyrirtæki heitir þessa stundina) hafa leikið ótrúlegan afleik með því að halda því fram að mótmælendur væru að ráðast gegn Stöð 2. Vissulega má margt slæmt um það fyrirtæki segja en hvers vegna Sigmundur og Ari setja sig við hliðina á gjaldþrota stjórnarherrunum er mér hulin ráðgáta.

Fjölmiðlafyrirtæki verður að laga sig að tíðarandanum hverju sinni. Tíðarandinn er ekki hliðhollur stjórnarherrunum. Yfirlýsingar Ara og Sigmundar um “stjórtjón” fyrirtækisins eru beinlínis hallærislegar: 2-3 milljónir. Þetta eru ekki einu sinni samanlögð mánaðarlaun þeirra félaga.

Ara er vorkunn að hafa svona lítið vit á viðskiptum. Hann hefur nefnilega ALDREI rekið fyrirtæki á ævinni. Þessi skemmtanastjóri íslenska viðskiptalífsins var einfaldlega keyptur til að setja mannlegan svip á fyrirtæki í eigu Baugs.

Nú hefur hann hins vegar komið óorði á fyrirtækið og verður væntanlega látinn fara fljótlega.

Jón Ásgeir finnur örugglega einhvern enn þægari. Baugsvæðing Stöðvar 2 heldur nefnilega áfram. Nú er Freyr nokkur Einarsson kominn inn á gólf fréttastofunnar sem sérstakur varðhundur eigenda og ef einhver skyldi velkjast í vafa um hver boðskapurinn er, hefur þeim vafa verið eytt með því að reka umsjónarmann Íslands í dag og setja þar inn Sindra Sindrason, fyrrverandi (núverandi?) blaðafulltrúa Jóns Ásgeirs.

Þetta er mjög dapurleg þróun því lengst af hef ég talið það öfugmæli að tala um Stöð 2 og Fréttablaðið sem Baugsmiðla. En ég hef áhyggjur af þróuninni og óttast að uppgangur Sindra sé eins og kanarífuglinn í kolanámunni. Fyrirboði um grímulausa Baugsvæðingu.

Ég trúi ekki öðru en að starfsmenn Stöðvar 2 sakni nú Jóns Ólafssonar í Skífunni. Hann hefði aldrei sýnt af sér slíkt dómgreindarleysi. Og reyndar held ég að Jón hafi verið býsna góður eigandi Stöðvar 2. Ég minnist þess að eitt sinn gaf Jón Njarðvíkurkirkju forláta orgel. Allir fjölmiðlar landsins greindu stuttlega frá þessum höfðingskap Skífu-Jóns, nema einn: Stöð 2.

Og hann lét það gott heita. Jú jú, Jón setti sitt mark á dagskrá Stöðvarinnar að ekki sé talað um blessaða Bylgjuna. Jón var hins vegar greindur og ískaldur í hugsun og vissi sem var að ef hann notaði vald fjölmiðilsins myndi það leysast upp og hverfa. Og verða fullkomlega verðlaus.

Þegar Elín Hirst, sérstakur fulltrúi Kjartans Gunnarssonar og Hannesar Gissurarsonar á fréttastofunni , var látin fara, gat hún varla nefnt eitt dæmi um hvernig Skífu Jón hefði otað sínum tota.

(Ég held ég hafi verið eini maðurinn sem mótmælti brottrekstri Elínar, en það er önnur saga. Ekki græddi ég mikið á því, enda ekki hátt skrifaður hjá þeim sem réðu, Kjartani mági mínum og þeim öllum. )

Kosturinn við Jón Ólafsson var nefnilega að hann hafði bara áhuga á peningum og bæta álit sitt í þjóðfélaginu. Hann vissi sem var að hvað fréttirnar varðar, gerði hann það best með þvi að leyfa vitleysingum eins og mér að leika lausum hala í fréttmennsku.

Ég tek skýrt fram að ég þekki Jón sáralítið og hef haft mjög lítið af honum að segja persónulega. En í mínum huga stendur hann upp úr í hópi eigenda íslenskra fjölmiðla. Það er að vísu ekki hörð samkeppni.

Gleðilegt ár

Ég óska lesendum Eyjunnar gleðilegs nýs árs. Mig langar til að minna landa mína á að þrátt fyrir allt var árið 2008, árið þegar við fórum að tala meira saman eins og manneskjur. Hver veit nema að við höfum orðið betri þjóð - þegar til lengri tíma er litið.

Gleðilegt ár! kv. Árni