Ekki á VISAn að róa

Hversu lengi ætla íslenskir neytendur að láta bjóða sér það óöryggi sem fylgir því að ekki þarf að nota talnakóda til að nota íslensk VISA kort og önnur hérlend greiðslukort?

Sú spurning af hverju íslenskir notendur VISA korta njóta ekki verndar af þessu tagi og nánast allir aðrir greiðslukortanotendur í hinum siðaða heimi, rifjaðist upp fyrir mér síðastliðinn mánudag, þegar VISA í Belgíu, þar sem ég er búsettur, hafði samband við mig. Kurteis starfsmaður spurði mig hvort það gæti staðist að ég hefði verið að nota kortið mitt belgíska í Maceys í Seattle í Bandaríkjunum daginn áður!

Ég kvað nei við og starfsmaðurinn sagðist ekki hissa, því allt benti til þess að kortið hefði verið kóperað. Hins vegar hefði því verið hafnað því þjófarnir höfðu ekki réttan talnakóda.

Nokkrar færslur höfðu verið gerðar hér og þar en VISA sagði slíkt á ábyrgð annað hvort kortafyrirtækisins eða verslunareigenda, ef þeir hefðu ekki leitað heimildar eða kannað undirskrift.

Fín þjónusta – ég beið engan skaða af, enda var ég fórnarlamb falsara sem stálu upplýsingum um kortið mitt.

Fyrir ári síðan sagði ég hins vegar upp öllum viðskiptum við VISA Ísland, klippti kortið mitt í sundur og sendi bútana til forsvarsmanna fyrirtækisins eftir að hafa fengið einhverja verstu þjónustu sem ég minnist þess að hafa fengið nokkurs staðar – og hef ég þó víða farið og marga fjöruna sopið.

Einn góðan veðurdag fékk ég VISA reikning og þar bar hæst færslu upp á 1100 Evrur, hátt á annað hundrað þúsund íslenskar krónur. Það vildi svo til að þegar þetta átti sér stað var ég fótbrotinn og því ekki mjög hreyfanlegur og því auðvelt að muna hvar og hvenær ég hafði notað kortið.

Ég hafði samband við VISA, fékk sendan reikning staðarins sem virtist vera fjarri heimili mínu í hverfi sem ég á sjaldan erindi. Þetta virtist vera einhvers konar bar, en það þarf ekki að hafa mörg orð um að það þarf svakalega neyslu til að þurfa að borga 1100 evrur á bar. Miðað við bjórverð á dýrum bar hefði upphæðin dugað fyrir 275 stórum bjórum!

Eftir eftirgangsmuni hafði VISA upp á kvittuninni og kom þá í ljós að ekki einasta var undirritun mín ekki þar að finna, viðkomandi hafði ekki einu sinni haft fyrir því að skrifa nafn mitt – þarna mátti sjá eitthvað allt annað nafn!

VISA sagði sannað að kortið hefði verið á staðnum og því væri ábyrgðin mín. Undirskrift skipti engu máli! VISA neitaði algjörlega að kanna málið og neitaði meira að segja að gefa upp nafn og heimilisfang fyrirtækisins sem skráð var fyrir vélinni sem notuð var.

Lögreglan í Brussel gat lítið gert án þess að vita hvern ætti að kæra og rannsaka en VISA hreyfði sig ekki. Að vísu googlaði starfsmaður þar fyrirtækið og lét mig fá þá niðurstöðu - það var eina vísbending mín um hvaða staður þetta var og hvers kyns meint viðskipti hefðu verið.

Lögreglan benti hins vegar á að þessi vél hefði getað verið hvar sem var og kortinu hefðu verið rennt í gegnum vél annars staðar þar sem ég hefði verslað grunlaus. Eða kortið hefði einfaldlega verið kóperað. Hæg heimatökin þegar ekki þarf að setja inn neinn talnakóda! Lögreglan sagði þetta fátítt en ekki dæmalaust. Dæmi af þessu tagi kæmu afar sjaldan upp enda þurfa notendur greiðslukorta nær alls staðar í heiminum að nota talnakóda en ef ekki gildi undirritun.

Bara ekki hjá VISA Ísland!

Ég harðneitaði að borga reikninginn og VISA tilkynnti mér að viðskiptabanki minn myndi fara í hart við mig og ganga að mér fjárhagslega.

Næsta sem gerðist var það að vinkona mín heyrði starfsfólk sem hafði haft með málið að gera, skeggræða málið á vertshúsi í Reykjavík! Bankaleynd? Ekki hjá VISA. Mér er sem ég skilji núna hvernig upplýsingar um ferðir og einkamál ýmissa berast sífellt út um allan bæ. VISA reikningarnir eru jú vísbending um ferðir og athafnir fólks.



Í samskiptum mínum við VISA Ísland mátti ég þola dylgjur og dónaskap sem ég nenni ekki að hafa eftir.

Ég vil að vísu taka fram að hvað viðskiptabanka minn Landsbankann, varðar hef ég yfir engu að kvarta og þar kom starfsfólk vel fram við mig og bar engan skugga á áratugalöng viðskipti. Bankinn getur þó ekki þvegið hendur sínar af VISA Íslandi sem einn af eigendunum.

Sama máli gildir með talnakódann hjá öðrum íslenskum greiðslukortafyrirtækjum og nú síðast lenti dóttir mín í því að há upphæð var skráð sem úttekt hjá henni erlendis. Í bankanum hafði henni hins vegar verið sagt að engin heimild hefði verið og því fékk hún enga peninga.

Í þessum tilfellum hefði talnakóda breytt öllu og tryggt hagsmuni notandans.

Hvers vegna íslensk greiðslukortafyrirtæki taka ekki upp talnakóda er mér óskiljanlegt.

Getur verið að bankarnir sem njóta hæstu vaxta í heimi, tími ekki að breyta kerfinu? Bankarnir sem borga stjórnendum sínum 60 milljónir á mánuði og láta svo íslenska skattgreiðendur taka lán til að þeir fari ekki á hausinn? Sagt er að aðeins eitt sé verra en einokun og það sé tvíkeppni eins og tíðkast á íslenska markaðnum.

Ég hef allavega kosið að eiga framvegis viðskipti við erlent kortafyrirtæki sem er bæði öruggara og ódýrara í en á Íslandi þar sem svo við bætist að bankaleynd er svo óþekkt að hún er einn helst talin heiti á þorpi í Síberíu.

Tær og næstum falleg spilling

Einhvern veginn væri það svo viðeigandi endir á stjórnmálaferli Vilhjálms Þ. Vilhjálmssonar að hann yrði skipaður forstjóri Landsvirkjunar í krafti pólitískra tengsla einna. Það væri svo tær pólitísk spilling að það væri næstum því fallegt. Það væri einhvern veginn svo fallega harmónískt ef sagan um borgarstjórnarskandal Sjálfstæðismanna endaði á þennan hátt.

Vilhjálmur virðist algjörlega blindur á sjálfan sig ef marka má viðtal í DV. En þora Sjallarnir? Forstjórastaða í Landsvirkjun er klassísk leið til að losna við óhæfa stjórnmálamenn. Vilhjálmur Þ. Hefur sýnt slíkt hæfileikaleysi í stjórnun bæði sem borgarstjóri í REI málinu og með því að stofna meirihluta með Ólafi F. Magnússyni að leit er að öðru eins.

Samfylkingin mælist nú stærri en Sjálfstæðisflokkurinn á landsvísu og með tæpan helming atkvæða í borgarstjórn á meðan D listinn mælist með minna en 30%. Þetta er auðvitað glæsilegt en það er langt í næstu kosningar hvort heldur sem er í borg eða á landsvísu og íslenskir kjósendur eru frægir fyrir sitt gullfiskaminni.

Og hvað borgina varðar sýnast mér talsverðar töggur í Hönnu Birnu.

PS Það er að verða hefð að ég éti eitthvað ofan í mig í þessum Eyju-pistlum...en ég vil staka skýrt fram að með orðum mínum átti ég alls ekki við að Friðrik Sophusson hafi verið óhæfur stjórnmálamaður. Það var Friðrik hreint ekki. Ég átta mig hins vegar á því að það mátti skilja orð mína á þennan veg og ég biðst afsökunar á því. Það breytir því ekki að eftirmaður hans geti verið óhæfur stjórnmálamaður.

Bjargvætturinn Gústav

Demókratar héldu glæsilegt flokksþing þar sem hver stjarnan af öðrum skein skært (Clinton-hjónin, Biden, frú Obama) og engin skærar en sjálfur kandídatinn Barack Obama.

Á sama tíma urðu Repúblikanar fyrir skakkaföllum vegna Gústavs en það kann hins vegar að hafa verið lán í óláni fyrir McCain hvernig fór. Repúblikanastjórninni tókst þokkalega að eiga við fellibylinn enda var hann varla skæðari en almennilegt íslenskt vetrarveður.

Gústav varð hins vegar til þess að val McCains á varaforseta-kandídatnum Söru Palin féll strax í skuggann, en þó ekki fyrr en að hið óvænta val hafði dreift athyglinni frá lokaræðu Obama.
Sara Palin virðist algjörlega óhæf til að gegna forsetaembættinu og með vali hennar hefur McCain veikt þær röksemdir repúblikana að Obama sé reynslulaus glanni.

Þrátt fyrir gott flokksþing og raunir repúblikana hefur Obama hins vegar ekki tekist að ná forskoti á McCain.

Og Gústav mun hins vegar hugsanlega ríða baggamuninn því þökk sé honum þarf McCain ekki að láta stilla sér upp við hlið Bush og Cheney.

Ef Obama ætlar að ná kjöri verður hann að beina athygli almennings að stöðu efnahagsmála, óstjórn og ofríki Bush og Cheney.

Mín tilfinning er sú að fyrst hann náði ekki góðu forskoti eftir frábæra ræðumennsku og glæsilegt þing í Denver, kunni það að reynast honum þrautin þyngri. Tækifæri hans hlýtur að vera í kappræðum við McCain sem er slakur ræðumaður og oft ferkantaður í framkomu.

Glæsileiki og mælska Obama virðist hins vegar fara í taugarnar á sumum kjósendum sem finnst hann of “fullkominn”. Mistök McCains gera hann nefnilega mannlegan.

En ég óttast persónulega að Obama nái ekki kjöri, einfadlega vegna þess að Bandaríkjamenn séu ekki tilbúnir til að sjá hörundsdökkan mann í Hvíta húsinu.

McCain er raunar miklu hæfara forsetaefni en George W. Bush. En það þarf ekki mikið til. ´
Heimsbyggðin hefur samt fyllstu ástæðu til að vona að Obama nái kjöri því McCain mun halda áfram öfgafullri utanríkisstefnu Bush, þar sem hnefarétturinn gildir og ýta undir ömurlega íhaldssemi, fordóma og þröngsýni móralska meirihlutans.

PS Bent er réttilega á í athugasemdum að í Gallup dagsins hafi Obama náð 50-42% forskoti á McCain. Mér er sönn ánægja að tíunda þetta hér - en því miður verð ég að halda mig við svartsýni mína á Obama. En ég vona auðvitað að ég hafi rangt fyrir mér!

Björgvin G,klappstýrurnar og Kína

Björgvin G. Sigurðsson, viðskiptaráðherra sýndi og sannaði að hann er alvöru stjórnmálamaður með því að taka á móti sendinefnd frá Dalai Lama í gær á sama tíma og flestir aðrir stjórnmálamenn íslenskir reyndu hver um annan þveran að nýta sér árangur íslensks handbolta á Ólympíuleikunum í pólitískum tilgangi.

Björgvin er eini íslenski stjórnmálamaður sem hefur haft bein í nefinu til þess að standa uppi í hárinu á kínverskum yfirvöldum og taka mannréttindamál til umfjöllunar á fundum sínum með Kínverjum.

Frammistaða Björgvins er til fyrirmyndar, ekki síst þegar borið er saman við það skjall og undirlægjuhátt sem forseti Íslands gerir sig sekan um í hvert skipti sem hann hittir forseta Kína. Ólafur kiknaði í hnjánum að vanda þegarhann hitti forseta Kína í síðustu Ólympíuleika-heimsókn sinni og hlóð Hu Jintao , fyrrverandi ofsækjanda Tíbeta sem oddviti kommúnista í Tíbet, svo miklu lofi að engu líkara en forsetinn vilji helst að Ísland gangi í sjálft alþýðulýðveldið.

Af einhverjum ástæðum ætlast enginn til þess af Þorgerði Katrínu að hún hafi skoðanir á Kína, enda “bara” varaformaður Sjálfstæðisflokksins. Sjálf virðist hún láta sér nægja það hlutskipti að vera klappstýra lýðveldisins- í harðri baráttu þó við títtnefndan Ólaf Ragnar.

Óneitanlega er illa komið fyrir ágætum stjórnmálamönnum að í stað þess að stunda alvöru stjórnmál skuli þeir nú leggjast svo lágt að keppast um að reyna að ræna sviðsljósinu frá okkar frábæru handboltamönnum.

Ríkisstjórnin hefur ákveðið að styrkja handboltann um fimmtíu milljónir. Síðast þegar fréttist hafði Þorgerður Katrín eytt fimm milljónum í flandur sitt til Kína og þurfti nauðsynlega að hafa eiginmanninum, ráðuneytisstjóranum og maka beggja með. (Ekki er reyndar búið að reikna allan dvalarkostnað inn í töluna. Gleymum ekki að dagpeningana fá ráðherra og forsetinn beint í vasann því allur kostnaður er borgaður.

Ferðakostnaður Ólafs Ragnars og Dorritar og fylgdarliðs er svo tæpast minni en Þorgerðar Katrínar og Kristjáns Ara og sama gegnir með dagpeninga þeirra – beint í vasann.

Þetta er sennilega á við 20% af silfurfé handboltans.

Þorgerður Katrín og Kristján Ara, Ólafur Ragnar og Dorrit kunna ágætlega að styðja okkar stórasta land í orði en hvernig væri að þau létu sína ferðahvetjandi dagpeninga renna í silfursjóð til að styrkja handboltann.

Spyrjið launalausa áhugamenn hvort þeir gætu ekki lyft grettistaki fyrir bara brot af því fé sem það kostaði að senda klappstýrurnar til Kína.

Skattfrjálst helgarstuð

Ég horfði á íslenska landsliðið vinna það spænska og komst að sjálfsögðu í hið besta skap.

Örugglega margir sem ætla að fagna sigri í kvöld – ég er 2 tímum á undan hér í Brussel þannig að nú er skammt í að ég fái mér glas af appelsínudjúsi til að gera mér dagamun.

Mæli með nokkrum linkum á youtube svona sem skattfrjálsu helgarstuði.

Handbolti er alþýðleg íþrótt og það er Bruce Springsteen líka. Fyrir þá sem eru ekki þegar komnir í gott skap við að horfa á Ísland vinna, er alveg nóg að horfa á hann með eighties ennisbandið og konu hans Patty með grifflurnar í þessu lagi hérna:

Kíkið á þetta: http://www.youtube.com/watch?v=K2eE9H7Nzww&feature=

Þetta er lagið Trapped eftir Jimmy Cliff. Og svona spilaði Cliff það hjá David Lettermann hérna um árið.

http://www.youtube.com/watch?v=fRge7lXu56E

Bruce Springsteen sýnir hins vegar og sannar að með eða án ennisbands er hann magnaður flytjandi og hann túlkar lagið á þann tregafulla hátt sem því sæmir enda kannski ekki búinn að reykja jafn margar jónur og Jimmy Cliff.

Eða hvernig er hægt að sjá ekki blúsinn í lagi með svona texta:

Well it seems like I’m caught up in your trap again/ And it seems like I’ll be wearin’ the same ol’ chains/ Well it seem like I’ve been playin’ the game way too long/ And it seems the game I played has made you strong/And now I’m trapped...
(http://www.asklyrics.com/display/Bruce_Springsteen/Trapped_Lyrics/203183.htm)

En síðan er það 2008 útgáfan sem er lang best. Ég fæ enn gæsahúð við að rifja upp flutning hans á þessu lagi í Antwerpen nú í sumar. Brúsi batnar með árunum eins og fransk eðalvín. Og talandi um það: Til hamingju Ísland og góða helgi. Ég er farinn á næsta djússtað.

http://www.youtube.com/watch?v=-kj_mFDaTm8&feature=related

Laxveiðiferðir skattskyldar

Mér flaug í hug að hringja í skattstofuna í dag og spyrja þeirrar einföldu spurningar: ber að greiða skatt af boði í laxveiðiferð?

Svar: skattstofunnar já, það bera að telja slíkt fram í liðinn aðrar tekjur.

Nú hljóta fjölmiðlar að fylgja málinu eftir og spyrja Björn Inga Hrafnsson og Vilhjálm Vilhjálmsson að því hvort þeir hafi talið fram og borgað skatt af þriggja daga laxveiðitúrnum sem þeir fóru í á síðasta ári í boði Baugs... úps ég meina Hauks Leóssonar.

Auðvitað dettur mér ekki í hug annað en allir bankastjórarnir og forstjórarnir sem bjóða hverjum öðrum í lax á hverju sumri fyrir hundruð þúsunda króna í hvert skipti telji slíkt fram.

Og dettur virkilega einhverjum í hug að sjálfur þáverandi fjármálaráðherra Geir H. Haarde hafi ekki talið fram sína frægu laxveiðiferð í boði Kaupþings sumarið 2003?

Nei, auðvitað ekki, að skattmanna hafi ekki talið allt fram til skatts? Geir grandvari? Nei getur ekki verið enda teldist slíkt til tíðinda. Og auðvitað fara fjölmiðlar ekki að spyrja Geir, Vilhjálm, Björn Inga og Hauk og alla bankastjórana um það hvort þeir hafi borgað skatt. Slíkt væri bara hnýsni og dónaskapur.

PS Ef einhver skyldi ekki hafa séð post scriptum við síðustu færslu mína um frettir.com, þá skal því haldið til haga að Steingrímur Sævarr Ólafsson kannast ekki við að hafa ofsótt Stöð 2 á sínum tíma í skrifum sínum, heldur hafi hún verið svo mikill fréttamatur. Útaffyrir sig dreg ég það ekki í efa!

Ennfremur er hægt að finna slóðina á frettir.com og er það vel. Hafa ber það sem sannara reynist og í leiðinni sendi ég bestu kveðjur til Steingríms í Skaftahlíðinni.

Frettir.com: In memorian

Vilhjálmur Vilhjálmsson, Björn Ingi Hrafnsson og Guðlaugur Þór Þórðarsson segjast ekki hafa haft hugmynd um að Baugur hefði haft laxveiðiá á leigu; þeir hafi þegið boð um laxveiði hjá Hauki Leóssyni, þáverandi stjórnarformanni Orkuveitu Reykjavíkur.


Guðlaugur Þór segist hafa endurgreitt Hauki kostnaðinn og hlýtur því að hafa talið óeðlilegt að þiggja slíkan greiða. Þar með hefur Guðlaugur Þór óneitanlega sett Vilhjálm og Björn Inga í mjög erfiða stöðu.

Trúðu forseti borgarstjórnar, heilbrigðisráðherra og leiðarahöfundur Fréttablaðsins að Haukur Leósson borgaði þetta úr eigin vasa?

Þetta eru áleitnar spurningar. Ástæða er til að hrósa Fréttablaðinu og Vísi.is fyrir að taka þetta mál upp og jafn undarlegt að Morgunblaðið þegir þunnu hljóði.

Sama gerir Stöð tvo. Að nefna laxveiðiboð til ráðamanna hefur lengi verið eins og að nefna snöru í hengds manns húsi þar á bæ. Ég hef prófað það á eigin skinni.

Heilli vefsíðu var raunar haldið úti í þeim eina tilgangi að koma höggi á Stöð 2 fyrir fimm árum og þar var fjallað af mikum áhuga sumarið 2003 um þá staðreynd að forsvarsmenn stöðvarinnar stöðvuðu birtingu fréttar um laxveiðar Geirs H. Haarde i boði Kaupþings.

Á vefsíðunni frettir.com voru birtar daglegar fréttir af ágreningi á Stöð 2 um birtingu fréttarinnar um laxveiðina.

Umsjónarmaður vefsíðunnar var minn góði gamli vinnufélagi, Steingrímur Ólafsson, fréttastjóri Stöðvar 2 og fyrrverandi blaðafulltrúi Halldórs Ásgrímssonar í aðstoðarmannstíð Björns Inga Hrafnssonar.

Áhugi Steingríms á laxveiðiferðum ráðamanna hefur minnkað að því er virðist í takt við aukinn áhuga Björns Inga á stangveiðum – í boði annara.

Leitt ef Steingrímur fjallar ekki um málið því ekki mun Markaður Fréttalblaðsins gera það.

Og verst að frettir.com lifa einungis í minningu aðdáenda Steingríms, því hann hefur eytt efni hennar. Leiðinlegt því undirmenn Steingríms vinar míns hefðu getað lært mikið af umfjöllun hans á sínum tíma sem einkenndist af næmum skilningi og tilfinningu fyrir þeim fjölmörgu siðferðilegu og pólitísku álitamálum sem upp koma þegar ráðamenn þiggja boð um rándýrar laxveiðiferðir í boði einkafyrirtækja.

PS Fátt gleður hjarta bloggara jafn mikið og þegar skrif manns bera tafarlausan árangur. Í athugasemd við þessa færslu kemur fram að hægt er að nálgast frettir.com á netinu. Þetta er mikið ánægjuefni fyrir alla aðdáendur Steingríms Sævarrs Ólafssonar. Þykir mér ekki ólíklegt að teknir verði upp húslestrar úr þessu efni á fréttastofu Stöðvar 2.

Og ég er viss um að ef Sigurðar G. Guðjónssonar nyti enn við á Stöð 2 tæki hann líklega í að gefa þetta efni út. Maður hefði nú átt að geta sagt sér sjálfur að þetta kæmi í leitirnar, því þegar Stöð 2 er annars vegar má alltaf stóla á Steingrím!