Evrópa er ekki eitt símanúmer

Björn Bjarnason er hróðugur á heimasíðu sinni þegar hann vekur athygli á því að Barack Obama hafi “sniðgengið” Brussel “höfuðborg Evrópusambandsins” í Evrópu heimsókn sinni.

Væntanlega er þetta sneið til Evrópusinna; les: ESB skiptir ekki máli.

Ef þetta er rétt túlkun hjá mér er þetta mikill misskilningur hjá Birni. Að mínu mati er þetta vatn á myllu okkar hógværu íslensku Evrópusinnanna því þetta undirstrikar að Evrópusambandið er bandalag 27 fullvalda þjóðríkja.

Barrack Obama hefur ekkert erindi til Brussel því þótt Bandaríkjamenn hafi margoft auglýst eftir því að einn maður svari í símann í Evrópu er það ekki raunin. Guði sé lof!

Á Íslandi er því enn þann dag í dag haldið fram að Ísland tapi fullveldi sínu við að ganga í Evrópusambandið. Þetta er makalaus málflutningur: telur Björn Bjarnason, til dæmis, að Þýskaland eða Malta, Frakkland eða Kýpur, Bretland eða Danmörk séu ekki fullvalda ríki?

Barack Obama veit sem er að Evrópusambandið er bandalag 27 fullvalda ríkja, en það er ekkert eitt símanúmer í Evrópu og verður vonandi ekki. Samvinna ríkjanna í utanríkismálum er að mörgu leyti til fyrirmyndar, til dæmis í umhverfismálum og þróunaraðstoð. Hún mætti reyndar vera meiri en hún er nákvæmlega þetta: SAMVINNA í tilteknum málaflokkum sem ríkjunum hugnast, en ekki ríkjaheild. Fullveldi jú deilt með öðrum þar sem það hentar; annars staðar ekki.

Kjósendur á Írlandi undirstrikuðu það með því að hafna Lissabon-samkomulaginu og það gerir gott Evrópusamband enn betra. Þeir höfnuðu því að minnka áhrif smáríkja og þeir vildu ekki að Evrópa talaði einni röddu í stóru sem smáu og kæmi fram sem ein heild útávið.

Við Íslendingar þurfum einmitt að hugsa Evrópu-hugsun okkar upp á nýtt, rétt eins og hugmyndir okkar um iðnvæðingu og umhverfismál. Enginn er eyland – ekki einu sinni Íslendingar- við erum hluti af umhverfi okkar og umheiminum og við verðum að nota þau spil sem við höfum á hendi eins vel og við getum.

Hvorki Evrópusambandsaðild né bygging álvera er í eðli sínu nein töfralausn. Við þurfum að halda haus og taka það besta sem boðið er upp á – óháð ofstæki annars vegar einangrunarsinna á borð við Björn, Davíð Oddsson, Árna Johnsen og Ögmund Jónasson og hins vegar federalista og umhverfisfasista hér heima og á meginlandi Evrópu.

Við getum nefnilega mótað okkar eigin framtíð.

Einræðisherra herðir tökin

Athyglisverð úttekt á Hu Jintato, forseta Kína og gestgjafa Ólympíuleikanna birtist í Washington Post. Þar segir að Hu Jintao hafi hert mjög tök flokksins í Kina og skert málfrelsi.

Blaðið telur Hu vera harðlínumann: “There is a growing consensus inside and outside the government, however, that the 62-year-old former engineer believes the party should strengthen its rule by improving its traditional mechanisms of governance, not by introducing democratic reforms.”

Síðar í greininni segir:

“In his first major address to the 300-plus member Central Committee as the nation's undisputed new leader, Hu warned that "hostile forces" were trying to undermine the party by "using the banner of political reform to promote Western bourgeois parliamentary democracy, human rights and freedom of the press."

Hu said China's enemies had not abandoned their "strategic plot to Westernize and split China."
He blamed the fall of the Soviet Union on policies of "openness and pluralism" and on the efforts of "international monopoly capital with the United States as its leader." And in blunt language that party veterans said recalled Mao Zedong's destructive Cultural Revolution, he urged the leadership to be alert to the danger of subversive thinking.

"Don't provide a channel for incorrect ideological points of view," the person who had read some of the speech quoted Hu as saying. "When one appears, strike at it, and gain the initiative by subduing the enemy."


Er líklegt að þetta sé maður sem beri virðingu fyrir þeim sem skríða fyrir honum?

Sjá nánar: http://www.washingtonpost.com/ac2/wp-dyn/A12427-2005Apr23?language=printer

Á ríkið að borga boð fyrir vinkonu forsetafrúar?

Boð forseta Íslands fyrir helstu auðmenn Íslands en til heiðurs dæmdri fjársvikakonu bandarískri Mörthu Stewart, hefur vakið hörð viðbrögð almennings og skyldi engan undra. Stewart var fyrir fáum árum dæmd fyrir fjársvik en hefur þess utan aðallega gert sér það til ágætis að vera uppskrifta-drottning í sjónvarpi og tíður gestur í slúðurdálkum blaða, á borð við Hello og bandarískra systurblaða.

Sumir bera þó í bætifláka fyrir Ólaf Ragnar og segja ekki nema sjálfsagt að hann bjóði dæmda fjársvika-kvendinu Mörthu Stewart til kvöldverðar með helstu auðmönnum Íslands á Bessastöðum, enda sé hún gömul vinkona Dorrit Moussaief, forsetafrúr.

Ef það er raunin að hún sé boðin sem gömul vinkona, er það þá eðlilegt að íslenskir skattgreiðendur borgi brúsann?

PS Eins og bent er á í athugasemd hér að neðan var Mörthu Stewart neitað um vegabréfsáritun til Bretlands fyrir örskömmu vegna sakaskrár sinnar, fyrir minna en mánuði. Ólíkt höfumst við að: Mörthu Stewart er tekið eins og þjóðhöfðingja á Íslandi en úthýst sem glæpamanni í Bretlandi. Sjá nánar: http://www.guardian.co.uk/world/2008/jun/21/usa1

Forsetinn vildi á opnunina

Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands verður viðstaddur lokahátíð Ólympíuleikanna. Forsetaembættið beitti hins vegar miklum þrýstingi til að forsetanum yrði boðið á opnunarhátíðina – sem þjóðarleiðtogar hafa margir hverjir sniðgengið.

Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, menntamála – og þar með íþróttamálaráðherra hafði hins vegar þegar þegið boð á opnunarhátíðina. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, hafði áður sagt opinberlega að ef einhver ráðamaður færi yrði það íþróttamálaráðherrann.

Ólafur Ragnar sætti sig hins vegar ekki við það en varð um síðir að láta sér lynda að sækja einungis lokahátíðina. Íslenska ríkið mun því borga undir tvo fulltrúa landsins, að ógleymdu fylgdarliði.

Forsetaembættið vildi ekki svara því áður en framboðsfrestur fyrir forsetakosningar, rann út í vor, hvort Ólafur Ragnar myndi sækja opnunarhátíðina.

Í tilkynningu forsetaembættisins segir að hann verði í boði Hu Jintao, forseta Kína. Hann vann sig upp í kínverska kommúnistaflokknum með því að hafa yfirumsjón með kúgun kínverskra kommúnista í Tíbet.

Ástandið í Tíbet er einmitt ástæðan fyrir því að leiðtogar á borð við Angelu Merkel, kanslara Þýskalands sniðganga leikana. Íslenskir ráðamenn hins vegar hópast þangað og forsetinn nú á leið þangað í þriðja skipti á afar skömmum tíma.

Í síðustu heimsókn Ólafs til Hu Jintao bar fréttatilkynningum embætta þeirra nánast ekki saman um neitt um efni funda þeirra, að því þó undanskildu að ekki hafi verið rætt um mannréttindamál.

Forsetinn móðgar ráðherra

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, utanríkisráðherra var spurði í Kastljósi í vor um þátttöku Íslands á Ólympíuleikunum. Hún svaraði efnislega:
1.) að ekki stæði til að utanríkisráðherra færi á Ólympíuleikana.
2.) að ekki hefði verið tekin afstaða hvort íslenskir ráðamenn sæktu ÓL í Peking.
3.) að ekki hafi tíðkast að íslenskir ráðamenn sæki ÓL.
4.) að "ef einhver fer þá verður það ráðherra íþróttamála."

Annað hvort er Ólafur Ragnar Grímsson ekki íslenskur ráðamaður eða að hann er ráðherra íþróttamála.

Ólafur Ragnar gefur með þessu fullkomin skít í ríkisstjórn Íslands og utanríkisráðherrann sérstaklega.

Það er hápólitískt mál að sækja Ólympíuleikana við þessar aðstæður enda hefur ekki "tíðkast að íslenskir ráðamenn sæki ÓL" eins og Ingibjörg Sólrún benti á.

Hafði forsetinn samráð við ríkisstjórnina þegar hann tók þessa ákvörðun? Eða rekur hann sína eigin utanríkispólitík án samráðs við til þess bæra kjörna fulltrúa þjóðarinnar?

Talnasnillingurinn Tryggvi

Tryggva Þór Herbertssyni, hagfræðingi hefur verið falið það verkefni að bjarga efnahagi íslenska lýðveldisins. Lítið hefur farið fyrir Tryggva í pólitískri umræðu undanfarin ár og er því ástæða til að rekja helsta afreksverk hans með reiknistokkinn sem hefur fallið óverðskuldað í gleymskunnar dá.

Tryggi var forstöðumaður Hagfræðistofnunar Háskóla Íslands þegar hún tók að sér fyrir sex árum síðan að beiðni Davíðs Oddssonar, forsætisráðherra að gera úttekt á kostnaði við hugsanlega aðild Íslands að Evrópusambandinu.

Grípum niður í frétt Morgunblaðsins: “Hagfræðistofnun komst að þeirri niðurstöðu að hreint framlag Íslands myndi væntanlega meira en tvöfaldast við fulla stækkun ESB eða frá því að vera um 3,7 til 5,6 milljarðar á ári fyrir stækkun í 8,3 til 10,1 milljarð eftir stækkun.”

Fjórum árum eftir að Tryggvi Þór reiknaði út að aðild Íslands gæti kostað allt að tíu milljarða á ári var skipuð nefnd undir forystu Björns Bjarnasonar, dómsmálaráðherra til að gera úttekt á Evrópumálum.

Þar er komist að þeirri niðurstöðu að ef Ísland væri í hópi þeirra ríkja sem mest greiddu til sambandsins yrðu nettógreiðslur landsins um 5 til 6 milljarðar á ári. Síðan segir: “Það verður hins vegar að teljast ólíklegt að hæt sé að rökstyðja að Ísland myndi greiða mest allra aðildarríkja til ESB sem hlutfall af vergum þjóðartekjum...”

Niðurstaða Björns og félaga: Útgjöld yrðu 2.5-5 milljarðar en þá á raunar eftir að draga frá 1.5 milljarða kostnað við EES sem myndi sparast. En sleppum því að sinni og berum saman sambærilegar tölur: kostnað áður en þessi upphæð er dregin frá.

Með öðrum orðum hefur Tryggvi Þór ofreiknað kostnaðinn við aðild um 5-6 milljarða á ári! Vonandi hefur hagfræðingurinn skánað aðeins í reikningi á síðustu sex árum – því ef hann er framlag Geirs Hilmars Haarde til að bjarga íslenskum efnahag – þá er úti um Ísland.

Írar ánægðastir með ESB

Ágætur maður og skemmtilegur penni sem skrifar undir nafninu Miðbæjaríhaldið sýnir mér þann heiður að senda mér tóninn og saka mig um “drottinsvik” fyrir að “vilja inn í hið nýja Kalmarsamband.” Látum drottinsvikin liggja milli hluta…

Sumir segja að ekki sé orðum eyðandi á málflutning af þessu tagi en ég held að slíkt sé hrokafull afstaða, enda verður aðild að Evrópusambandinu ekki samþykkt á annan hátt en með þjóðaratkvæðagreiðslu. Og þar hafa allir jafnan atkvæðisrétt.

Vandinn við umræðuna á Íslandi að hún er frumstæð og sífellt er verið að deila um staðreyndir. Tökum sem dæmi eina fullyrðingu Miðbæjaríhaldsins:
“Þið ESB sinnar eruð á hröðu undanhaldi á flestum stöðum á Nl-öndum, nema hér…Danir eru ekki par hrifnir, né Írar.

En hverjar eru staðreyndir málsins? Kannanir sem framkvæmdastjórn Evrópusambandsins lætur gera með jöfnu millibili eru almennt taldar áreiðanlegasti mælikvarðinn um vinsældir og óvinsældir ESB og stofnana þess hverju sinni. (Sjá: http://ec.europa.eu/public_opinion/index_en.htm)

Samkvæmt könnun sem gerð var strax í kjölfar þjóðaratkvæðagreiðslunnar á Írlandi um miðjan júní , kom í ljós að 89% Íra styðja ESB aðild. Þeir hafa raunar lengi verið allra þjóða ánægðastir með sambandið og lái þeim hver sem vill: ESB-aðild er helsta ástæða ótrúlegs uppgangs þessarar ágætu frændþjóðar okkar á undanförnum árum.

Aðrir frændur okkar, Danirm eru þar oftast í öðru sæti en í Eurobarometer-könnun nú í vor sögðust 77% frænda okkar telja að Danmörk hafi haft hag af því að vera í ESB.
Rétt rúmur helmingur Svía er svo ánægður með ESB, en fimmti hver er óánægður – hinir taka ekki afstöðu. Því miður kann ég ekki finnsku og skildi ekki niðurstöður þeirrar ágætu þjóðar en Evrópumeðaltalið er 54% ánægja með aðild.

Hins vegar held ég að það sé óhætt að segja að ég hafi sýnt fram á að málflutningur Miðbæjaríhaldsins er staðlausir stafir sem byggjast á fordómum og óskhyggju eins og svo ótrúlega margt sem skrifað er um þennan málaflokk á íslensku.