Sofandi Samfylking

Á sama tíma og fylgi við að lagt verði í aðildarviðræður við Evrópusambandið hefur aldrei mælst meira, minnkar fylgi Samfylkingarinnar umtalsvert. Varla verður önnur ályktun dregin af þessu en að flokkurinn hafi – í bili að minnsta kosti – misst af mikilvægu pólitísku tækifæri.

Sannast sagna hafa ráðherrar flokksins frekar vakið athygli fyrir ferðagleði sína en starfsgleði. Með fullri virðingu fyrir heita vatninu í Djibouti og ráðstefnu um þróun eyja á Karíbahafinu,er hætt við því almenningur hafi meiri áhyggjur af hruni krónunnar, hruni fasteignaverðs og okurvöxtum. Margir hafa óþægilega á tilfinningunni að Samfylkingarráðherrar séu svo ölvaðir af töfrum valdsins að þeir hafi gleymt því hvað þeir standa fyrir.

Aðild Íslands að Evrópusambandinu er brýnari en nokkru sinni fyrr og það er löngu kominn tími til að ráðherrar Samfylkingarinnar hætti ferðafylleríi sínu og taki til við að hrinda vilja næstum sjötíu prósent kjósenda í framkvæmd.

Samfylkingin ætti að hafa byr í seglum í skoðanakönnunum miðað þetta mikla fylgi almennings við málefni sem hún ein flokka hefur barist fyrir.

Hefur framboðið til öryggisráðsins villt formanni flokksins sýn? Er hún sofandi á vaktinni?

Er ekki nær að auka áhrif Íslands á sín eigin málefni með því að ganga í Evrópusambandið en reyna að auka þau út á við með kosningu í Öryggisráðið?

Egill Rex Islandicus

Sannarlega góður dagur í gær. Fyrst jókst stuðningurinn úr tveimur í þrjá þegar fyrsti ódrukkni og ógreindarskerti stuðningsmaðurinn gaf sig fram. Síðan bættist hinn huxandi Eyju-Pétur í hópinn og virtist hafa fulla trúa á að ég gæti vaknað fyrir hádegi á Nýjársdag. Hmmm that will be the day!
Mér þykir leiðinlegt að bregðast vonum þessarar miklu fjöldahreyfingar en hér koma tíu ástæður fyrir því að nú eins og svo oft áður hef ég ekki áhuga á forsetaframboði – jafnvel þótt vellaunuð róleg innivinna sé í boði:

1. Hef ofnæmi fyrir majónesi.
2. Hef ofnæmi fyrir þeyttum rjóma.
3. Hef ofnæmi fyrir kínverskum harðstjórum.
4. Hef ofnæmi fyrir mærðarfullum sveitaprestum.
5. Hef ofnæmi fyrir þjóðrembu.
6. Vakna aldrei fyrir hádegi á nýjársdag.
7-9 Vondur vínkjallari á Bessastöðum eftir tólf ára vanrækslu bindindismanns.
10. Sjá 7-9.


Sjálfur hef ég löngum verið andsnúinn íslenska lýðveldinu. Hefði verið fínt að hafa danskan kóng eða drottningu. Við hefðum sloppið við þann hrylling sem íslenska forsetaembættið hefur ætíð verið að ekki sé talað um forsetakosningar. Síðustu tvennar kosningar hafa verið ömurleg lágkúra. Var býsna ánægður þegar Sigga systir mín var nefnd sem forsetaefni (hún hafði engan áhuga) lét mig dreyma um að ég gæti orðið baldni forsetabróðirinn, svona eins og Billy Carter var á sínum tíma.

Fyrst danska kónginum var kastað fyrir róða illu heilli, hef ég viljað stefna að íslensku konungdæmi. Sveinn Björnsson sendiherra væri góður kostur. Hann er aristókratískasti maður sem ég hef hitt, ljúfmenni og húmoristi og sjálfur afkomandi nafna síns fyrsta forseta lýðveldisins. Og svo tæki sonur hans við með tíð og tíma: sjálfur söngvari og drifsprauta Singapore Sling. Gæti ekki verið betra.

Þó rennum við konungssinnar svo sannarlega hýru auga til Egils Helgasonar. Ef einhver er alþýðlegur og aristókrati að upplagi, þá er það hann. Svo kann hann dönsku. Og frönsku.

Og manni er ekki í kot vísað með Kára sem krónprins – að ekki sé minnst á Sigurlaugu drottningu. Viss um að Egill I, myndi fyrirgefa mér hvað ég flutti leiðinlega ræðu í þrítugsafmælinu hans og gera mig að barón eða greifa.

Ólafur Ragnar hvað!

Gjört í Brussuborg,

Árni Snævarr, verðandi greifi af Grímstaðaholti.

PS annars væri Ásgerður dóttir mín prýðileg krónprinsessa og/eða greifynja - að ekki sé minnst á son minn Þorgrím. Konunglega skemmtileg börn.

Yfirlýsing frá verðandi forseta

Ég vil taka skýrt fram að ég hef hvorki borið bjór né reiðufé á Eirík Bergmann Einarssyni sem kemur að máli við mig og hvetur til forsetaframboðs á Eyjunni í dag. Þar með hafa þrír menn hvatt mig til framboðs, þar af einn ógreindarskertur og ódrukkinn að því er best er vitað.

Gjört að Brusustöðum,

Árni Snævarr, verðandi forseti lýðveldisins

PS Mun hér eftir ekki láta svo lítið að svo mikið sem svara í síma ef ég er ekki kallaður herra verðandi forseti (Monsieur le futur Président de la République á frönsku) og er byrjaður að æfa í mig í mærð og hnallþóruáti. Hvað skyldi annars hnallþóra vera á frönsku?

Frábært Ingibjörg Sólrún!

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir á heiður skilinn fyrir að láta rannsaka atvikið sem varð á Kjúklingastræti þar sem tvær manneskjur létu lífið í árás á íslenska friðargæsluliða.

Fram að þessu hafa íslensk stjórnvöld stungið hausnum í sandinn. Viðbrögð íslenska höfuðsmannsins urðu fleyg: “Shit happens”.

Þegar ég vann á Fréttablaðinu ráð ég afganskan blaðamann til starfa fyrir okkur og lét hann taka viðtöl við fjölskyldu afgönsku stúlkunnar sem lést. Kristinn Hrafnsson gerði síðan stuttan þátt um litlu stúlkuna fyrir Kompás á Stöð 2.

Það leikur enginn vafi á því að ákvörðunin um rannsóknina er gerð í kjölfar áhrifamikils og góðs innslags Kristins en ég hef áður sagt hér á þessum vettvangi að umfjöllun hans hafi verið á heimsmælikvarða.

Utanríkisráðuneytið hefur gert sitt til að þagga umfjöllun um þetta niður og ég hef fyrir satt að reynt hafi verið að leggja stein í götu Kristins í Kabúl. Sjálfur mátti ég þola köpuryrði á Rauðarárstígnum fyrir umfjöllun mína og félaga minna á Fréttablaðinu á sínum tíma um atvikið.

Það er því enn meira fagnaðarefni að utanríkisráðherra hafi nú snúið við blaðinu og fengið tvo mæta fyrrverandi hæstaréttardómara til að fara í saumana á málinu. Svona á að gera það Sóla!

PS Ég breytti pistlinum eftir að mér barst réttmæt og kurteislega orðuð athugasemd þar sem bent var á að eitthvað væri málum blandið þar sem ég hafði setningu eftir Geir H. Haarde- hann hefði augljóslega ekki verið utanríkisráðherra á þeim tíma sem um ræðir. Hafði sjálfur étið þetta upp eftir öðrum bloggara en dreg þetta tilbaka og biðst hlutaðeigandi afsökunar.

Þjóðviljaritstjórar í Eþíópíu

Össur Skarphéðinsson upplýsir okkur á Eyjunni um að þrír fyrrverandi Þjóðviljaritstjórar hafi verið saman komnir í Eþiópíu; hann, Einar Karl Haraldsson og Svavar Gestsson.

Skyldu þeir hafa rifjað upp hve blaðið þeirra var hrifið af marxistanum og fjöldamorðingjanum Mengistu sem hrakti Haile Selasse keisara völdum? Skyldu þeir hafa hugsað þá hugsun til enda hvernig Ísland væri í dag ef stefna blaðsins og Flokksins um að þjóðnýta hverja einustu sjoppu og útgerð hefði komið til framkvæmda?

Kannski væri ástandið svipað og í Eþíópíu.

En batnandi er mönnum best að lifa og Össur og Einar Karl hafa fyrir löngu gengið í lið með hófsömum jafnaðarmönnum og eru þar til hinnar mestu prýði.

Svavar ber hins vegar eins og flestir vita mesta ábyrgð á því að Dalakofasósíalisminn lifir enn góðu lífi á Íslandi og að ekkert varð úr sameiningu vinstrimanna.

Að vera eða ekki vera jómfrú

Kurteist fólk spyr mig stundum að því hvort ég hafi ekki áhuga á að taka þátt í stjórnmálum. Svar mitt er ævinlega það sama að ég geri það ekki af því ég hafi svo mikinn áhuga á stjórnmálum. Það hefur líka verið komið að máli við mig og skorað á mig að fara í forsetaframboð. En það eru hrein ósannindi að báðir sem það gerðu, séu vangefnir. Bara annar þeirra er vangefinn, hinn var bara blánkur og vantaði pening fyrir bjór.

Íslenskir stjórnmálamenn hafa hins vegar fæstir nokkurn áhuga á stjórnmálum. Þeir hafa mikinn áhuga á bitlingum, utanlandsferðum og valdapoti en maður þarf ekki að taka þátt í pólitík til að svala slíkum þorsta ef hann er að kvelja mann á annað borð. Þótt pólitikusar séu á sífelldum ferðalögum sjást þess fá merki í þinginu, hvað þá borgarstjórn. Darfur, eitt helsta deiluefni samtímans, hefur verið nefnt ca. einu sinni á ári í þingræðum þau fimm ár sem þjóðarmorðið hefur staðið yfir.

Í Evrópumálunum hafa til dæmis allir stjórnmálaflokkar haft allar skoðanir einhvern tímann. Jón Baldvin var á móti ESB í gamla daga, síðan fann hann upp EES og snérist svo gegn því og gerðist fylgismaður aðildar. Davíð Oddsson var einna fyrstur til að ámálga aðild að ESB í aldamótaskýrslu Sjálfstæðisflokksins, hann vildi um tíma tvíhliðasamning við ESB og loks ærðist hann í andstöðu við allt sem evrópskt er nema EES sem hann þó var á móti - um tíma. Ólafur Ragnar hefur svo ekki bara haft allar skoðanir, verið með og móti hernum og allt það, heldur líka verið í velflestum stjórnmálaflokkum.

Svona mætti lengi telja.

Borgarstjórn Reykjavíkur er undir sömu sök seld bæði í flugvallarmálum og orku-útrásinni. Þar hafa allir haft allar skoðanir einhvern tímann. Skiptir fólk þar um skoðanir oft á dag? Oft á klukkutíma? Fer það eftir vindátt eða stöðu reikistjarnanna? Er kastað upp á það?

Hinn geðþekki borgarfulltrúi Sjálfstæðismanna Kjartan Magnússon bætist nú í hóp flokkaflakkara og skoðanaskiptenda. Og gerir það með stæl að hætti góðra KR-inga og Vesturbæinga. Hann sem barðist manna harðast gegn orkuútrásinni hefur nú tekið slíkum sinnaskiptum að eftir er tekið jafnvel í því höfuðvígi hringlandaháttar sem borgarstjórnin er.

Nú er hann orðinn forframaður í Orkugeiranum og sjá! þá er hann ekki lengur á móti orkutútrás borgarinnar. Hún má bara ekki vera neitt voðalega mikil mikil.

Svo ég vitni í fleyg ummæli Gennadí Gerasimov, talsmanns Gorbatsjovs um allt annað mál: "You cannot be a little bit virgin."

Þaggar Ingibjörg niður í Ólafi Ragnari?

Rauði þráðurinn í íslenskum stjórnmálum þessa dagana er klofningur á milli rauð-brúns bandalags sem hefur náin samskipti við Kína og andúð á ESB að leiðarljósi og hins vegar hófsamra miðjumanna sem vilja náin samskipti við lýðræðisríki, með inngöngu í ESB og öflugt samstarf innan NATO að leiðarljósi.

Fyrri hópurinn samanstendur af öflum yst á vinstri- og hægri væng íslenskra stjórnmála, fyrir þeim fara vinstri-grænir, íhaldsarmur Sjálfstæðisflokksins, og Ólafur Ragnar Grímsson. og sumpart Morgunblaðið.

Málflutningur þessa hóps gengur út á það að á viðskipti á milli ríkja á tuttugustu og fyrstu öld gangi út á viðskiptasamninga milli ríkja rétt eins og á tímum Sovétríkjanna. Þá eru forsendurnar þær að þrjú hundruð þúsund Íslendingar séu líklegir til að fá betri samning en fimm hundruð milljónir Evrópusambandsbúa. Sumir eins og forseti lýðveldisins virðast telja að þegja eigi þunnu hljóði um mannréttindabrot Kínverja í von um aukin viðskipti og stuðning við framboð í öryggisráð SÞ.

Í hinum hópnum eru stærstur hluti íslensku þjóðarinnar samkvæmt skoðanakönnunum, rúmur meirihluti kjósenda Sjálfstæðisflokks, Framsóknarflokks og Samfylkingarinnar eða lýðræðisflokkanna eins og þeir hétu einu sinni. Svo virðist sem flestir hófsamir menn á Íslandi hafi nú áttað sig á því að þótt EES samningurinn hafi markað tímamót, verður vart unað við það að Ísland taki upp hráa löggjöf ESB – nú síðast alla matvælalöggjöfina- án þess að hafa nokkuð um innihaldið að segja. Það er tímanna tákn að ESB andstæðingar nota æ sjaldnar þau rök að fullveldisafsal felist í aðild – flest bendir til að fullveldið aukist við aðild. Brottför Bandaríkjahers hefur sýnt að vinátta við Bandaríkin er ekki valkostur við Evrópusambandið – allra síst dettur Morgunblaðinu það í hug.

Útflutningur Íslands til Kína nema um tveimur og hálfum milljarði á ári. Útflutningur til Evrópu er hundrað sinnum meiri. Engu að síður telur hið vanheilaga bandalag Ólafs Ragnars og Illuga Gunnarssonar að þeir hagsmunir séu ríkari en aðrir hagsmunir, til dæmis hvað varðar vaxtastig, verðlag og lýðræðishalla. Þeir virðast á köflum telja að við eigum að leggja ríkari áherslu á samskipti við kínverska kommúnista en að rækta vináttu við bræðraþjóðir í Evrópu.

Þorsteinn Pálsson, ritstjóri og fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins gerir ræðu forseta Íslands á smáríkjaráðstefnu í Andorra að umræðuefni í merkum leiðara í Fréttablaðinu á dögunum. Þar hélt forsetinn því fram að staða Íslands sé vel tryggð með aðildinni að Evrópska efnahagssvæðinu og þeim möguleika að gera tvíhliða fríverslunarsamning við Kína.

Þorsteinn skrifar: “Þó að kínversk stjórnvöld vilji nú gera fríverslunarsamning við Ísland er ekkert sem bendir til þess að við munum til lengri tíma ná betri viðskiptastöðu á þeim markaði en Evrópusambandið. Líklegra er að pólitísk langtímasjónarmið fremur en viðskiptaleg búi að baki vilja stjórnvalda í Kína til þess að semja við Ísland á undan öðrum Evrópulöndum. Síðustu atburðir gefa fremur ástæðu til að skoða þau pólitísku sjónarmið en að draga þá ályktun að með slíkum samningi muni Ísland tryggja framtíðarstöðu sína í alþjóðasamfélaginu.”

Þorsteinn gagnrýnir forseta lýðveldisins harðlega en kurteislega í leiðara sínum og segir: “ Ef utanríkisstefnan á að byggjast á sveigjanleika sem gerir okkur kleift að gera tvíhliða fríverslunarsamning við Kína en útilokar upptöku evru er verið að fórna meiri hagsmunum fyrir minni. Það væri léleg hagsmunagæsla sem bæri vott um utanríkispólitík í vegvillum."

Að lokum bendir Þorsteinn á eftirfarandi: “Eftir stjórnarskrá lýðveldisins er forseti Íslands æðsti handhafi framkvæmdavalds í utanríkismálum þó að öll raunveruleg völd og ábyrgð í þeim efnum hvíli á utanríkisráðherra. Í því ljósi verður að skoða ræðu forsetans á smáríkjaráðstefnu í Andorra í síðustu viku. Meðan utanríkisráðherra tekur ekki annað fram verður að líta á hana sem stefnu ríkisstjórnarinnar sem ráðherrann hefur ábyrgst.”

Engum dylst að í fjölskyldu Ingibjargar Sólrúnar er mikil og einlæg vinátta í garð Kínverja og mikill áhugi á kínverskri menningu. Ég ber fulla virðingu fyrir því og deili raunar þessum áhuga á Kína.

Það er hins vegar annað mál að Ingibjörg Sólrún hlýtur fyrr eða síðar að svara þeim stjórnskipunarlegu og hápólitísku spurningum sem brenna ekki síst á íslenskum jafnaðarmönnum og Þorsteinn Pálsson greinir skilmerkilega í leiðara sínum.

Er hún í Evrópuliðinu eða Kínaliðinu? Ef hún er í Evrópuliðinu hlýtur hún fyrr eða síðar að þagga niður í fyrrverandi formanni Alþýðubandalagsins og gera öllum ljóst að hún ræður utanríkisstefnu Íslands, ekki hann.